สามพี่น้องแห่งทุ่งหญ้า!
ฉายาแบบนี้ ทำให้เหลียงหยางรู้สึกถูกดูหมิ่นและเจตนาร้ายอย่างรุนแรง
เขาเดือดดาลจ้องหลี่หย่วนเต้า พลางหัวเราะเย็น: "หนุ่มน้อย คุกเข่าลง ข้าจะให้โอกาสรอดชีวิต!"
สิ้นคำ
เขาก็พุ่งตัวเข้าหาหลี่หย่วนเต้า หมายจะจับกุม
"คุณชายหลี่ ระวัง!"
ไต้ซู่สีหน้าเปลี่ยน รีบเตือน
แม้รู้ว่าฝีมือหลี่หย่วนเต้าทะลุฟ้า น่ากลัว แต่ที่ผ่านมาได้ประมือกับสามพี่น้อง รู้ดีถึงความแกร่งของพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนออกไป
"ฮิ ฮิ..."
"ไอ้แก่ไต้ซู่ ดูแลตัวเองก่อนเถอะ!"
สองคนที่เหลืออย่างเหลียงหนิวกับเหลียงหม่า ไม่ได้ลงมือ แต่พุ่งเข้าใส่ไต้ซู่ต่อ
ในสายตาพวกเขา
เหลียงหยางคนเดียวก็พอจัดการหลี่หย่วนเต้าได้แล้ว รุ่นหลังอายุน้อยแบบนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์ ฝีมือไม่ธรรมดา แต่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งระดับจอมยุทธ์อู่หวังขั้นกลางอย่างเหลียงหยาง ก็ยังกระจอก แค่พลิกมือก็จับได้!
ส่วนกลุ่มสวี่กวงเฉา ถูกผังเจิ้นต้งรั้งไว้
ต่างฝ่ายต่างยังจัดการกันไม่ได้
"เหลียงหยาง เหลียงหนิว เหลียงหม่า พวกแกสามพี่น้อง ถอยตอนนี้ยังทัน!"
ไต้ซู่สีหน้าเปลี่ยน รีบถอยหลัง พร้อมตวาดเสียงเข้ม
เหลียงหนิวผู้เป็นพี่ใหญ่ สูดจมูกอย่างดูถูก: "ไต้ซู่ มาตอนนี้จะอ้อนวอน ยอมแพ้ ไม่สายไปหน่อยเหรอ?"
ตึง!
แต่
พวกเขาสองคนยังไม่ทันไล่ตามไต้ซู่ทัน คำพูดเพิ่งจบ ก็มีเสียงทึบดังขึ้น
กลับเห็นด้านข้าง เหลียงหยางที่หมายจะจับหลี่หย่วนเต้า ถูกสะท้อนกระเด็นถอยไปกว่าสิบเมตรอย่างแรง
เขาซวนเซหยุดร่าง หน้าซีดเผือด ร้องด้วยความตกใจ: "คุณ...คุณเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจอมยุทธ์อู่หวังขั้นสูง?"
"พูดพล่ามจัง!"
"ที่ข้าไม่ฆ่าพวกแกตอนนี้ ถือเป็นความเมตตาแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น พุ่งเข้าใส่เหลียงหยาง
ที่เขาไม่ฆ่าสามคน แน่นอนว่าตั้งใจจะใช้การค้นวิญญาณสักหน่อย ดูว่าพวกยอดฝีมือจากภูเขาบุปผาโลหิตกำลังตามหาอะไรกันแน่
หลี่หย่วนเต้าเร็วมาก
พริบตาเดียวถึงตรงหน้าเหลียงหยาง ตบอีกครั้ง
เหลียงหยางตกใจแทบสิ้นสติ รีบถอย แต่ความเร็วของฝ่ามือหลี่หย่วนเต้าน่าตกใจนัก พริบตาก็ฟาดใส่ตัวเขาอีก