"พวกเขาเป็นคนของซวินหลงเยวี่ยน แห่งรัฐเตียนหนานหรือนี่?"
หลี่หย่วนเต้าฟังคำพูดของทั้งสองคนแล้วก็ประหลาดใจ
สวี่กวงเฉากลับมาว่า "คุณชายหลี่ครับ ใช่ครับ! ดูท่าทางก็คือผังเจิ้นต้งนั่นแหละที่มาพบที่นี่!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบางๆ "ดูท่าว่าทางฝั่งพวกนายไม่ได้มีคนทรยศในซวินหลงเยวี่ยนหรอกนะ!"
อีกฝั่งหนึ่ง
สีหน้าประหลาดใจของผังเจิ้นต้งค่อยๆ กลายเป็นความหม่นหมอง ก่อนจะหัวเราะเย็น "คุณสวี่ พังคนนี้ล้ำเส้นตรงไหนกัน? พวกเราในฐานะสมาชิกซวินหลงเยวี่ยน ควรจะแบ่งเบาภาระให้ฝ่าบาทและราชสำนักเช่นกัน! ถึงแม้จะข้ามรัฐมาก็ต้องจับตัวอาชญากรที่ทำชั่วให้ได้!"
หน้าชราของไต้ซู่ก็มืดครึ้มลงทันที เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า "ผังเจิ้นต้ง ตรงนี้มีอาชญากรที่ไหน มีใครทำชั่วที่ไหน? ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ ก็ยังไม่ถึงคราวแกจะมาชี้นิ้วสั่ง!"
"เฮอะ..."
"พวกที่ทำชั่วก็คือฉื่อชงและตระกูลสือนั่นแหละ!"
"ท่านหัวหน้าหน่วยไต้ กะว่าจะปกป้องพวกมัน หรือว่าจะร่วมลงเรือลำเดียวกัน?"
ผังเจิ้นต้งไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย มองมาพร้อมกับหัวเราะเย็น
ไต้ซู่ตะคอก "บังอาจ! ถึงพวกเขาจะก่อเรื่อง ก็เป็นหน้าที่ข้าที่จะจับกุมตอนนี้! แกไสหัวไปได้แล้ว!"
ผังเจิ้นต้งส่ายหัวไปมาพลางหัวเราะเย็น "ไม่ไม่ไม่! พวกฉื่อชงก่อคดีในรัฐเตียนหนานของเรา! คนๆ นี้ฆ่าคนบริสุทธิ์ ทำชั่วไม่เลือกว่าเลวแค่ไหน อุกอาจที่สุด! ซวินหลงเยวี่ยนของเราที่รัฐเตียนหนาน จำเป็นต้องนำตัวเขามาลงโทษ! แน่นอนว่า ยังมีพวกตระกูลเจี่ยนหรืออะไรนั่น ดูเหมือนจะฆ่าคนของตระกูลเลิ่งในท้องถิ่นไปด้วย เป็นกลุ่มคนร้ายชัดๆ ท่านหัวหน้าหน่วยไต้กลับไม่ยอมจับพวกเขา ดูท่าทาง ท่านคงได้รับผลประโยชน์ก้อนใหญ่จริงๆ!"
คำพูดพวกนี้
ทำให้ไต้ซู่ต้องสูดลมหายใจเย็นเฮือกอย่างอดไม่ได้ เขาพูดด้วยความตกใจ "ข้าว่า เป็นพวกแกต่างหากที่ร่วมมือกับตระกูลเลิ่งลับหลังใช่ไหมล่ะ พวกแกนั่นแหละที่ร่วมลงเรือลำเดียวกัน! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ถึงขนาดร่วมมือข้ามรัฐกันได้ ไม่เสียแรงที่เป็นตระกูลสวรรค์!"
"ผังเจิ้นต้ง แกพูดจาไร้สาระอะไร!"
ตอนนั้นเอง รถยุทธ์วิบากคันหน้าที่สุดเปิดออก ก็มีชายวัยหกสิบสามคนที่หน้าตาคล้ายกันเจ็ดแปดส่วนก้าวลงมาตามๆ กัน