ออกจากห้องหนังสือ กลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง
กู่เจียงเฮ่อมีสีหน้าทั้งหม่นหมองและร้อนรน
เขาเดินเข้ามา คารวะหลี่หย่วนเต้าอย่างนอบน้อม พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “คุณชายหลี่ หูหลี่ตรวจให้ท่านปู่แล้ว เขาก็จนปัญญา ขอคุณชายหลี่ได้โปรด... ช่วยดูให้ท่านปู่ของข้าที?”
พูดถึงตรงนี้
เขาจ้องมองหลี่หย่วนเต้าด้วยแววตาเปี่ยมความปรารถนา รู้สึกหวั่นใจอย่างยิ่ง
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้าขึ้นมอง กล่าวเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ดูอาการให้ปู่ของเจ้า ไม่มีปัญหา สำหรับข้าแล้ว ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ต่อให้เป็นโรคร้ายแรงแค่ไหน ข้าก็รักษาได้”
“แต่เจ้าได้พบหูหลี่หรือเปล่า?”
คำพูดนี้
ทำให้กู่เจียงเฮ่ออดเกาหัวไม่ได้ ชั่วขณะนั้นนึกไม่ทัน
เขากล่าวอย่างจนใจ “ท่านปู่บอกว่า ให้หูหลี่กลับไปแล้ว! อาจเป็นเพราะเจ้าหมอนั่นรู้สึกว่าฝีมือแพทย์ไม่ดี ไม่อายอยู่ต่อ หรือไม่ก็รู้สึกว่าไม่ถูกใจคุณชายหลี่!”
“คุณชายหลี่ หากท่านยังรู้สึกไม่พอใจ ข้าจะตามเขากลับมาให้ท่านขอขมาเดี๋ยวนี้!”
ดูท่าทาง เจ้าหมอนี่ไม่รู้เรื่องที่ถูกยึดร่างเลยสักนิด!
หูหลี่ถูกกินสดต่อหน้า เขาก็ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
ยังดีที่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างของเขายังคงสงบนิ่ง ไม่อย่างนั้นกู่เจียงเฮ่อคงตกอยู่ในภวังค์สับสน ถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์ไปแล้ว
หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจในใจ ก่อนโบกมือ “ตามเขากลับมาไม่จำเป็น! ต่อให้เจ้าไม่กลัวตาย ก็ตามกลับมาไม่ได้!”
แม้จะร่วมทางสู่ปรโลก ก็ดึงกลับมาไม่ได้!
แน่นอน
หากหลี่หย่วนเต้าต้องการ ภายในหนึ่งชั่วยาม จะช่วยชีวิตหูหลี่ก็ยังไม่มีปัญหา
กู่เจียงเฮ่อฟังคำพูดของหลี่หย่วนเต้าไม่เข้าใจ