"เราได้พบกันอีกครั้ง!"
หลี่หย่วนเต้ามองซือไป่เว่ยที่ตัวสั่นงกๆ แล้วพูดพลางยิ้ม
ซือไป่เว่ยรับรู้ถึงสายตาของหลี่หย่วนเต้า และได้ยินคำพูดนี้
เขาตกใจจนตัวสั่น รีบโค้งคำนับและกล่าวว่า: "คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ข้ากับลูกสาวตาถั่วไม่รู้จักฟ้าสูง ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ได้โปรด... ให้อภัย!"
ก่อนหน้านี้ได้ขอโทษหลี่หย่วนเต้าต่อสาธารณะแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเองหรือซือเอ่อหลานลูกสาวต่างก็เสียหน้าหมด
ตอนนั้นก็ถือว่าได้รับการให้อภัยจากหลี่หย่วนเต้าแล้ว
ตอนนั้น
เขาตั้งใจจะพาลูกสาวกลับไปที่สวินเมิ่งกั่งด้วย
แต่ทางเบื้องบนไม่ยินยอมเลย เขาจึงต้องอยู่ต่อ
เขาคิดว่าเรื่องราวน่าจะผ่านไปแล้ว
แต่เดิมเขาไม่อยากมาเผชิญหน้ากับหลี่หย่วนเต้า แต่จ่างซุนอู๋เฉิงกลับบังคับให้เขามาด้วยกัน
และบอกเขาว่า หากจงใจหลีกเลี่ยง อาจทำให้หลี่หย่วนเต้าไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมา
ตอนนี้ได้ยินน้ำเสียงหยอกล้อของหลี่หย่วนเต้า เขาก็ตกใจไม่น้อย
"ไม่ต้องกังวล เรื่องมันผ่านไปแล้ว ข้าจะไม่เอาความ"
"แค่คราวหน้าอย่าใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่นอีก ไม่ใช่ทุกครั้งจะโชคดีแบบนี้"
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก เตือน
ซือไป่เว่ยตอบด้วยเสียงสั่น: "ซือม่อจดจำคำสอนของคุณชายหลี่"
"ไปดูกล้องวงจรปิดกันเถอะ"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าเล็กน้อย มองไปทางเมิ่งอู๋เหินแล้วพูด
เขาอยากดูว่าเด็กสาวที่หายตัวไปเป็นอย่างไร
ไม่นานทุกคนก็มาถึงห้องควบคุมกล้องวงจรปิดส่วนกลางของกรมตำรวจ
กล้องวงจรปิดที่นี่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดทั้งหมดในเขตเมืองหลิ่วเจียง รวมถึงที่สาธารณะและถนนหนทาง
หยางเฮ่า ซึ่งเป็นผู้กองกรมตำรวจ ได้เปิดวิดีโอจากกล้องวงจรปิดด้วยตนเอง
"คุณชายหลี่ นี่คือสะพานอี๋ว์เฟิงในเมืองหลิ่วเจียง"
"เวลาเมื่อคืนนี้ตอนเที่ยงคืนตรง"
"เด็กสาวที่หายตัวไป ก็หายไปในกล้องวงจรปิด"
หยางเฮ่าชี้ไปที่เวลาในวิดีโอและอธิบายให้หลี่หย่วนเต้าฟัง
หลี่หย่วนเต้ามองวิดีโอ เห็นรถวิ่งไปมาบนสะพาน ในช่วงเวลานี้มีคนเดินผ่านทางเท้าบนสะพานเป็นบางครั้ง
"มีคนแจ้งความหรือเปล่า?"
หลี่หย่วนเต้าถาม
เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ โดยปกติแล้วถ้ามีคนไม่กลับบ้าน ก็ไม่น่าตัดสินว่าเป็นการหายตัวไป