ผู้ดูแลสำนักเหยียบกระบี่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มองแสงสีขาวที่เปล่งประกาย ลูกตาแทบถลนหลุดออกจากเบ้า
เขารู้ดีว่าหลี่หย่วนเต้าแข็งแกร่งแค่ไหน!
ภาพที่หลี่หย่วนเต้าแสดงอิทธิฤทธิ์น่าเกรงขามบนสำนักเหยียบกระบี่เมื่อครั้งนั้น ยังติดตาตรึงใจเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย
อายุเพียงเท่านี้ แต่กลับมีระดับการฝึกฝนที่น่าสะพรึงกลัว ถึงขั้นทำให้สวีอู๋กุยบรรพชนของสำนักได้แต่คุกเข่าหมอบกับพื้น ตัวสั่นงันงกขอความเมตตา!
แต่พรสวรรค์ของไอ้หมอนี่ มันแย่ขนาดนั้นเลย?
มันออกจะเกินไปแล้ว!
"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
เขาส่ายหัวไม่หยุด พึมพำเบา ๆ ว่า "บางทีอาจมีคำอธิบายเพียงอย่างเดียว... นั่นก็คือพรสวรรค์ของท่านผู้อาวุโสนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป พละกำลังก็แข็งแกร่งเกินไป หินถามยุทธ์เลยใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง จึงแสดงได้แค่แสงสีขาว ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!"
ขณะเดียวกันนั้นเอง
หลังจากที่เห็นพรสวรรค์ที่หลี่หย่วนเต้าทดสอบออกมาแล้ว นักศึกษาชมรมยุทธโบราณและอู๋เก๋อต่างก็ส่งเสียงฮือฮากันเป็นระลอก ๆ
ในหมู่พวกเขามีไม่น้อยที่รู้จักหลี่หย่วนเต้า และรู้ว่าฝีมือของหลี่หย่วนเต้านั้นแข็งแกร่งมาก
แต่ผลลัพธ์ล่ะ?
พรสวรรค์ที่ทดสอบออกมา กลับอยู่ในขั้นต่ำสุดเสียอย่างนั้น!
"พรสวรรค์เขาห่วยขนาดนั้น ยังเก่งได้ขนาดนี้ ถ้าเราพยายามบ้าง ก็ต้องเก่งได้เหมือนกัน..."
หลายคนแอบปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ
"อ๊ะ พี่ต้าเหว่ยก็แข็งแกร่งขนาดนั้น เหตุใดพรสวรรค์ถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะ..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยสับสนยิ่งนัก
"ใช่แล้ว พี่เต้าเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงเป็นพรสวรรค์สีขาวนะ?"
เหอชิงซ่วยเองก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ
"เขาคงสืบทอดวิชาของผู้อาวุโสบางคนมา ถึงได้มีพลังเช่นนี้"
เฉินเหยียนชีโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ส่วนในใจนางกลับตื่นเต้นยิ่งนัก "เขาแค่ดวงเฮง ได้สืบทอดวิชา พรสวรรค์ของฉันไม่ด้อยแน่ อย่างน้อยก็ต้องเขียว!"
คิดพลาง
ก็เป็นจังหวะที่เรียกชื่อนางพอดี
หลี่หย่วนเต้าเดินกลับมา นางก็เดินสวนขึ้นไป "นึกว่าพรสวรรค์นายจะดีเลิศเลอแค่ไหน..."
พูดจบ นางไม่สนใจหลี่หย่วนเต้า เดินขึ้นหน้าอย่างกระวนกระวายใจ
"พี่ต้าเหว่ย อย่าท้อแท้ไปเลย จริง ๆ แล้วพี่เก่งมากนะ พรสวรรค์ดีหรือไม่ดีก็ไม่สำคัญหรอก..."