“ท่านเซียนผู้อาวุโส ข้าน้อย...ไม่กล้า!”
เวินเหรินอานในตอนนี้ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด รีบกราบหัวกับหลี่หย่วนเต้าไม่หยุด
เสียงหัวกระแทกพื้นดังก้องไปมาในสุสานโบราณอันมืดมิด
ฮวาซืออวิ้นและกู้เหิงซานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ต่างก็ตะลึงงัน
“ท่านอาวุโส...นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ฮวาซืออวิ้นถามด้วยความหวาดหวั่น
ตอนนี้เธอกลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะโกรธ แล้วพาเธอไปโดนด้วย
เธอมองออกว่าเวินเหรินอานและพวกจวนจวิ้นอ๋องนั้นไปทำให้หลี่หย่วนเต้าโกรธ จนเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันแล้ว
นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยวนอิงนะ!
จวนจวิ้นอ๋องแห่งเหวินอู่เฉิงกล้าดียังไงไปทำให้คนระดับนี้โกรธได้?
ฮวาซืออวิ้นคิดยังไงก็คิดไม่ออก
แค่จวนจวิ้นอ๋องทำไมต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย!
พวกเวินเหรินอานทำไมไม่คิดจะอยู่อย่างสงบสุขบ้าง!
“ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“ก่อนหน้านี้คงเป็นลูกของไอ้หมอนั่น ชื่อเหวินเหรินกง มาชิงสมบัติกับข้า”
“ข้าแค่ทำให้มันบาดเจ็บสาหัส แล้วมันก็บอกว่าจะฆ่าข้า ฆ่าทั้งครอบครัว ข้าเลยจัดการทำให้มันวิญญาณสลายไป”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบางๆ พลางพูดว่า “ต่อมาทางจวนจวิ้นอ๋องแห่งเหวินอู่เฉิง ก็คือคนที่อยู่ตรงหน้านี้ไง เพื่อจะล้างแค้นให้ลูกชาย ส่งคนเก่งๆ ไปตามล่าข้าทั่วสารทิศ! ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว ข้าให้โอกาสมันฆ่าข้า!”
ปังๆ~
เวินเหรินอานตกใจจนกดหัวลงพื้นแรงขึ้นอีก เลือดไหลโชกที่หน้าผาก แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ ได้แต่ก้มหัวลงไปเรื่อยๆ พร้อมร้องว่า “ท่านเซียนผู้อาวุโส ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยผิดไปแล้ว ขอโอกาสอีกครั้งเถิด! ข้าน้อยไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแก้แค้นแล้ว...”
“แกไม่กล้าเหรอ!”
“เห็นพลังของข้าแล้วถึงไม่กล้า มันจะสายไปหรือเปล่า?”
หลี่หย่วนเต้ามองด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึก
“ท่านอาวุโส ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยผิดไปแล้ว...”
เวินเหรินอานตัวสั่นเทา ร้องไม่หยุด
ปัง!
หลี่หย่วนเต้ายกมือขึ้นเบาๆ เวินเหรินอานที่กำลังก้มหัวอยู่ก็กลายเป็นละอองเลือดกระจายไปทั้งอากาศ
ฮวาซืออวิ้นและกู้เหิงซานที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ต่างหวาดกลัวจนสุดขีด รีบหมอบกราบลงกับพื้น ไม่กล้าขยับตัว
โดยเฉพาะฮวาซืออวิ้น ตอนนี้กลัวมาก
เธอรู้ดีว่าผู้ฝึกตนระดับหยวนอิงนั้นน่ากลัวแค่ไหน