แสงหลากสีสันระยิบระยับแผ่กระจาย ปกคลุมเข้ามา
หลี่หย่วนเต้าไม่ขยับ ยืนมองอย่างสงบ มองแสงเหล่านั้นกลายเป็นพิษร้ายแรง พุ่งเข้าไปในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง
พิษเจ็ดสีพวกนี้ ต้องการฉีกเนื้อหนังของหลี่หย่วนเต้า รุกล้ำเข้าสู่ไขกระดูก
แต่น่าเสียดาย
ตอนนี้ร่างกายของหลี่หย่วนเต้าแข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการได้
น้ำไฟก็ไม่อาจแทรกซึม ลมฟ้าก็ไม่เกรงกลัว บรรลุถึงสภาวะไร้เทียมทาน!
พิษหลากสีที่เข้าสู่ร่างตรงหน้า ไม่เพียงแต่ไม่อาจส่งผลกระทบต่อเนื้อหนังแม้แต่น้อย กลับถูกร่างกายกลืนกินไปในทันที กลายเป็นพลังวิญญาณสำหรับหลอมร่าง
"ก็มีแต่ไม้ตายพวกนี้รึ?"
"แม้ว่าในการใช้พิษ เจ้าจะเก่งกาจเหนือกว่าศิษย์ของเจ้าถึงสิบเท่า!"
"แต่...ยังห่างไกลนัก!"
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองฉินเปยหลิง กล่าวด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงจัง
ห้าลมหายใจ
ผ่านไปในพริบตา
ณ จุดเดิม หลี่หย่วนเต้ายืนนิ่งไม่เป็นอะไร ไม่มีวี่แววถูกพิษ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาการพิษกำเริบ
"เจ้า...เจ้าต้านทานการกัดกร่อนของเจ็ดสีเลิศล้ำได้ยังไงกัน?"
"ขนาดยอดฝีมืออู่หวงยังต้องระวังรับมือ!"
"เจ้า...เจ้าถึงไม่เป็นอะไร..."
ในชั่วขณะนั้น ฉินเปยหลิงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องประหลาดเยี่ยงนี้
ต้องรู้ไว้ด้วยว่า
วิชาพิษเจ็ดสีเลิศล้ำที่เขาฝึกฝนนั้น แทรกซึมได้ทุกสิ่ง!
ขนาดอู่หวงถ้าประมาทก็มีสิทธิ์ล้มได้
แต่หลี่หย่วนเต้าตรงหน้ากลับไม่เป็นอะไร ฉินเปยหลิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนหัวลุก
อีกฝ่ายอายุน้อยถึงเพียงนี้ หรือว่าฝีมือถึงขั้นอู่หวง หรือแม้แต่สูงกว่า?
เป็นไปได้ยังไง!
ทางเดียวที่เป็นไปได้คือ ร่างกายของอีกฝ่ายพิเศษอย่างยิ่ง!
"พิษของเจ้า อ่อนเกินไป!"
"เกาให้คันยังไม่นับ!"
"บนวิถีพิษ เจ้าถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้ว!"
"แต่ ยังไม่พอ!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พร้อมกับยื่นฝ่ามือออกมา
เพียงเห็นบนฝ่ามือซ้ายของเขามีแสงสีแพรวพราว ก่อตัวเป็นหยดน้ำค้างอย่างรวดเร็ว รวมตัวกันบนฝ่ามือ
"เจ็ดสีเลิศล้ำ!"
"เจ้าทำได้ยังไง ถึงรวบรวมมันขึ้นมาใหม่ได้?"
ใบหน้าเหี่ยวเฉาของฉินเปยหลิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร้องอุทานเสียงดัง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ