"ท่านหัวหน้ากองเก่า ไม่ได้สบายดีอยู่หรือขอรับ"
เหลิ่งเฟิงเตี่ยนตะลึงงัน หันขวับมามอง เอ่ยกับหลี่หย่วนเต้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เยี่ยหลานและคนอื่นๆ ก็ร้อนใจเช่นกัน ต่างพากันทอดสายตามอง
"คุณชายหลี่ ท่านผู้อาวุโสเจี้ยนเขา..."
ปู้ชิงโฉวอ้าปากค้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล
เขารู้ถึงวิชาของหลี่หย่วนเต้า ว่าต้องรักษาท่านหัวหน้ากองเก่าได้แน่
เพียงแต่พอนึกถึงที่หลี่หย่วนเต้าพูดถึง ในร่างอีกฝ่ายมีสิ่งที่เรียกว่า 'กระดูกแมงมุมกัดกร่อน' อะไรนั่น เกรงว่านั่นคือตัวการร้ายแรงที่สุด!
"คุณชายหลี่พูดถูก กระผมก็ใกล้ตายแล้ว..."
เจี้ยนอู๋เฟิงเผยรอยยิ้มขมขื่น ถอนหายใจยาว "สองปีมานี้ กระผมติดอยู่ในกับดักกลไกที่นี่ ถูกขังตายอยู่ข้างใน คิดว่าทางรอดของตัวเองมีเพียงความตาย แต่กลับพบว่าสารพิษที่เข้าสู่ร่างกาย กลับทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ได้! ในเมื่อไม่มีของต้านพิษหรือชุดป้องกันพิษ กลับกลายเป็นสิ่งนี้ที่ทำให้ข้าประทังชีวิตมาจนถึงตอนนี้..."
"อา... เรื่องแบบนี้ก็มีด้วยหรือ"
เหลิ่งเฟิงเตี่ยนกับเยี่ยหลานและคนอื่นๆ ต่างงงเป็นไก่ตาแตก
ต้วนเหยียนฉิงเกาหัว ตกตะลึงเอ่ย "กินพิษแล้วมีชีวิตอยู่ ช่างไม่มีอะไรแปลกจริงๆ เลย!"
"ท่านหัวหน้ากองเก่าเจี้ยน ฝีมือแพทย์ของคุณชายหลี่นั้นไม่ธรรมดาเลยนะขอรับ ต้องรักษาท่านได้แน่!"
เหลิ่งเฟิงเตี่ยนเร่งรุดเอ่ย
เจี้ยนอู๋เฟิงส่ายหน้าไม่หยุด "ข้ารู้สึกได้ว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว! แม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้! แต่ยังดีที่ภารกิจสำเร็จ กระผมมิได้ทำให้พระราชโองการต้องสูญเปล่า!"
"เซียนก็ช่วยไม่ได้จริงๆ"
"แต่เซียนช่วยไม่ได้ ข้าช่วยได้..."
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก เอ่ยเสียงเย็น
คำนี้
ทำให้เหลิ่งเฟิงเตี่ยนและคนอื่นๆ หันขวับมามอง ใบหน้าเผยสีหน้าประหลาดใจ
เจี้ยนอู๋เฟิงมีสีหน้างุนงงเต็มใบหน้า "ท่านสามารถจัดการพิษในร่างกระผมได้หรือ"
"พิษในร่างท่านเป็นเรื่องเล็กน้อย ข้าไล่มันออกมาได้ง่ายดาย!"
หลี่หย่วนเต้าก้าวไปข้างหน้า หยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมา เอ่ยเรียบๆ "ท่านนั่งขัดสมาธิ ผ่อนคลายทั้งร่างและใจก็พอ"
เจี้ยนอู๋เฟิงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ รีบนั่งขัดสมาธิลง
เขาค่อนข้างไม่อยากเชื่อ แต่เพื่อจะมีชีวิตต่อไป เขาก็โหยหาอย่างยิ่ง