"ได้เลย!"
"เข้าไปได้แล้ว!"
หลวี่โส่วเย่ตัวสั่นสะท้าน พยักหน้ารัวเร็วราวกับนกหัวขวาน รีบตอบกลับทันที
เขาหวั่นกลัวจนสุดขีดแล้วในตอนนี้
ยิ่งไปกว่านั้น พลังและพรสวรรค์ที่หลี่หย่วนเต้าแสดงออกมา ก็บ่งบอกชัดว่าที่มาของอีกฝ่ายก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
อย่างน้อยก็ไม่ด้อยไปกว่าจางซุ่นผีเท่าไหร่!
เขาเป็นแค่ผู้อำนวยการตัวเล็ก ๆ จะมีสิทธิ์อะไรไปต่อกรกับคุณชายใหญ่แบบนี้ได้?
ในฐานะที่เป็นหมารับใช้ของจางซุ่นผี ถ้าแค่รังแกคนธรรมดายังพอว่า แต่ตอนนี้เจอกับคนอย่างหลี่หย่วนเต้า เขาแทบอยากคุกเข่าคุกมือขอขมา หวาดกลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะมาเอาคืนทีหลัง!
ดังนั้น หลวี่โส่วเย่จึงรีบพูดต่อว่า "ขอโทษครับ ขอโทษ! คุณชายหลี่ ขอโทษครับ! เมื่อกี้คนแก่ตาถั่วไม่รู้จักฟ้าสูง!"
หลี่หย่วนเต้าขี้เกียจสนใจเขา เดินตรงไปที่ห้องผู้ป่วยเลย
หูหลี่และหวงจ่านรีบตามติด
หวงจ่านพูดไปพลางเดินไปพลางว่า "คุณชายหลี่ ขอโทษจริง ๆ ครับ ที่นำปัญหามาให้! ปู่ของจางซุ่นผีน่ะไม่ธรรมดา ผมเกรงว่าหลังจากนี้เรื่องวุ่นวายจะตามมาไม่หยุดแน่..."
"แต่... ตอนนี้ท่านซูบรรลุขั้นอู่หวงแล้ว ผมว่าจางข่ายนั่นอยากจะเล่นงานคุณ ก็คงต้องคิดหนักสักหน่อย!"
หูหลี่ที่เดินตามหลังตาโตด้วยความตกตะลึง "ผู้อาวุโสตระกูลซูทะลวงถึงขั้นอู่หวงแล้วเหรอครับ?"
"เป็นท่านผู้อาวุโสซูซานช่านของตระกูลซูน่ะ อาจารย์น้องหูคงไม่เคยได้ยินชื่อ"
"ปีนั้นก็เป็นบุคคลดังในสวินเมิ่งกั่งเหมือนกัน คิดไม่ถึงว่ายังไม่ตาย สุดท้ายด้วยความช่วยเหลือของคุณชายหลี่ ก็ทะลวงถึงขั้นอู่หวง!"
หวงจ่านเอ่ยด้วยความทึ่ง
ฟ่อ!
ช่วยให้ทะลวงถึงขั้นอู่หวง?
นี่มันวิถีเหนือธรรมชาติจริง ๆ!
สายตาที่หูหลี่มองหลี่หย่วนเต้ายิ่งหวาดเกรงมากขึ้นไปอีก
ตอนนี้หลวี่โส่วเย่ลุกขึ้นยืนแล้ว เขาได้ยินบทสนทนาของพวกเขาหมดทุกคำ กลัวจนแอบสูดลมหายใจเย็น
ตระกูลสูงศักดิ์ซูนี่จะก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีกแล้ว?
คิดได้ดังนั้น
เขาเดินตามอย่างระมัดระวัง เข้าไปในห้องผู้ป่วย
ตอนนี้
เขากลับไม่อยากให้กู้หยงเป็นอะไรแล้ว!
ไม่อย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นทางฝั่งจางซุ่นผี หรือทางฝั่งหลี่หย่วนเต้าและพวก คงไม่มีใครปล่อยเขาแน่!
แต่ขอเพียงกู้หยงไม่เป็นไร เขาก็จะไม่เดือดร้อนไปด้วย