"ท่านคณบดีลวี่ นี่ผมไม่ได้ว่างขนาดจะไปเสวนาเรื่องไร้สาระกับไอ้จางซุ่นผีนั่นหรอกนะ"
"ถ้าแกกล้าบุกเข้าไปในห้องผู้ป่วยแล้วลากตัวท่านผู้เฒ่ากู่ออกมา ฉันจะแจ้งตำรวจทันที แล้วก็รายงานขึ้นสำนักไปด้วย ถึงตอนนั้นตำแหน่งคณบดีของแกก็ได้จบเห่เหมือนกัน"
หนุ่มที่ยืนขวางหน้าประตูห้องผู้ป่วยพูดอย่างหัวเสีย "ส่วนหมอเทวดากู้ก็แค่ถูกใครบางคนลอบทำร้าย ท่านยังไม่ตาย ยังพอมีทางแก้! ผมรู้จักหมอเทวดาขั้นเทพอยู่คนหนึ่ง แค่พลิกมือก็ช่วยท่านผู้เฒ่ากู้ได้แล้ว!"
ในฐานะคณบดีโรงพยาบาลเขาชูอวิ๋น ลวี่โส่วเย่กุมอำนาจไว้ไม่น้อย
แต่ปกติเจอลูกศิษย์สำนักเสวียลูจวี เขามักจะก้มหัวโค้งเอวให้ตลอด
ทว่าตอนนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับหนุ่มที่เป็นลูกศิษย์สำนักเสวียลูจวีเหมือนกัน เขากลับเปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิง พูดอย่างดูถูกว่า "แกคิดว่าตัวเองมีปัญญาทำให้ฉันหลุดจากตำแหน่งนี้ได้งั้นรึ? หมอเทวดาน้อยหูหลี่ แกประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว! ตำแหน่งคณบดีของฉันน่ะ คุณชายจางต่างหากเป็นคนตัดสิน! ส่วนเรื่องหมอเทวดาที่แกว่า... เฮอะๆ ผู้เฒ่ากู้หยงสภาพเป็นแบบนี้แล้ว เหลือแค่ลมหายใจเฮือกเดียว ขนาดเซียนยังช่วยไม่ได้ ไม่ว่าจะหมอเทวดาในสำนัก หรือเซียนแพทย์วิเศษที่ไหน ก็ไม่มีปัญญาช่วยกลับมาได้หรอก!"
"ต้องช่วยได้แน่!"
หูหลี่ส่ายหน้า พูดอย่างเชื่อมั่น
ในหัวเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพของหลี่หย่วนเต้า ฝีมือราวกับมีเทวดาเข้าสิงของอีกฝ่ายในตอนนั้นยังตราตรึงใจเขาอยู่
แล้วก็ตอนนั้น เขายังถูกคูฉินหลงแห่งตระกูลกู่ เมืองหยินซวงฆ่าตาย หลือแค่ซากกองหนึ่งแท้ๆ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับช่วยให้เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้!
สมกับเป็นคนระดับเทพเซียนจริงๆ!
ตอนนี้กู้หยงยังเหลือลมหายใจเฮือกเดียว ช่วยได้แน่นอน!
"หมอเทวดาน้อยหู แกจะขวางขนาดนี้ งั้นฉันคงต้องให้คนบุกเข้าไปแล้วล่ะ!"
ลวี่โส่วเย่สีหน้าบึ้งตึง ตวาดเสียงเข้ม
หวงจ่านที่เดินมาถึงสุดทางเดินแล้ว ใบหน้าเดือดดาล รีบสาวเท้าเข้ามา พลางตวาดว่า "ลวี่โส่วเย่ แกกล้า!"
เขาปลดปล่อยพลังเน่ยจิ้นขั้นยอดออกมาทันที ทั่วร่างอบอวลไปด้วยเจตนาฆ่า