สิ้นเสียง
จางซุ่นผีถูกสังหารย่อยยับ ร่างแหลกละเอียดกลายเป็นสายหมอกเลือดฟุ้งกระจาย ลอยละล่องตามแรงลมที่พัดผ่านยอดเขา
เหล่าผู้แข็งแกร่งของสำนักเสวียลูจวีที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างยืนตะลึงงัน
ไม่ว่าตงฟางซู่หรือเก่อตงโยวคนอื่นๆ สายตาที่มองมาทางหลี่หย่วนเต้าล้วนแฝงความหวาดหวั่นเล็กน้อย
ไอ้หมอนี่ทำอะไรเด็ดขาดมือหนักเกินไปแล้ว!
ฆ่าคนไม่กะพริบตาเลยจริงๆ!
ตงฟางอี้ที่ยืนอยู่ข้างตงฟางซู่ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่
แววตาเคียดแค้นที่ซ่อนอยู่ในดวงตาปะทุขึ้นมา แต่ก็ถูกเก็บกดเอาไว้ในพริบตา กลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะเห็น!
“ซุ่นผี... ซุ่นผีของข้า...”
จางไข่ที่เห็นหลานรักตายต่อหน้าต่อตา ตายจนไม่เหลือซาก ยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับท่อนไม้
เขามองดูสายหมอกเลือดสีจางจางที่ถูกลมภูเขาพัดจนสลายหายไปโดยสิ้นเชิง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เขาคิดไม่ถึง หลี่หย่วนเต้าจะฆ่าจางซุ่นผีต่อหน้าเขาจริงๆ!
เขาอธิบายผลได้ผลเสียให้อีกฝ่ายฟังแล้วนี่!
ทำไมยังลงมือเหี้ยมโหดอีก?
อีกฝ่ายไม่เห็นหัวทางการแผ่นดิน ไม่เห็นหัวบริษัท ไม่มีความยำเกรงแม้แต่น้อยเลยงั้นหรือ?
เดิมทีจางไข่เห็นว่าสู้หลี่หย่วนเต้าไม่ได้ จึงอยากใช้ทางการแผ่นดินกับบริษัทกดดัน ให้หลี่หย่วนเต้าหวั่นเกรง แล้วยอมล่าถอยไป!
แต่ผลลัพธ์
จางไข่คิดไม่ถึงเด็ดขาดว่า หลี่หย่วนเต้ากลับลงมือฆ่าจางซุ่นผีเสียก่อน!
อีกฝ่ายไม่สนใจคำเตือนของเขาเลยสักนิด ดูท่าว่าจะตั้งใจเป็นศัตรูกับสำนักเสวียลูจวีเต็มตัว!
เบื้องหลังสำนักเสวียลูจวี มีทั้งเงามืดของทางการแผ่นดินและบริษัทซ้อนอยู่ ทุกปีจะมีศิษย์เยี่ยมยุทธ์จากสำนักเสวียลูจวีเข้าไปรับตำแหน่งในทางการแผ่นดินและบริษัทนับไม่ถ้วน
ไอ้หมอนี่ มันทำอะไรไม่กลัวฟ้าดิน!
จางไข่ใจคอโศกเศร้า พลางโกรธจัดหน้าเหยเก เขาสั่นหัวไม่หยุด สองตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่หลี่หย่วนเต้าพลางคำราม “สมควรตาย! แกมันสมควรตาย! แกจะจงใจเป็นศัตรูกับทางการแผ่นดิน เป็นศัตรูกับบริษัทงั้นหรือ? แกมันรนหาที่ตายนะ! เบื้องหลังแกจะยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ใหญ่สู้ทางการแผ่นดินและบริษัทไม่ได้หรอก!”