เพียงแต่ว่า
พอได้ยินว่าตงฟางอี้จะท้าแข่งปรุงยากับเขา
สีหน้าของหลี่หย่วนเต้ากลับดูพิกลอย่างอดไม่ได้
เขามองอีกฝ่าย ถามว่า "นายแน่ใจนะว่าจะแข่งปรุงยากับฉัน"
ถ้าจะบอกว่าหลี่หย่วนเต้านอกจากจะไร้เทียมทานในด้านพลังแล้ว อีกอย่างที่ทำให้เขาเหนือชั้นกว่าผู้อื่นก็คือฝีมือการปรุงยาและแพทย์!
วิชาปรุงยา เขาไม่ด้อยไปกว่าด้านแพทย์เลย!
ต่อให้เป็นปรมาจารย์ปรุงยาระดับเทพมา ก็ได้แค่สู้กับเขาได้แค่พอฟัดพอเหวี่ยงเท่านั้น!
ตงฟางอี้ที่อยู่ตรงหน้า ในแง่ฝีมือปรุงยา ในสายตาหลี่หย่วนเต้า ยังไม่ถึงขั้นเริ่มหัดเดินด้วยซ้ำ!
แล้วยังจะมาแข่งปรุงยากับเขาอีก?
มันก็เหมือนเอามีดมาแกว่งต่อหน้าผู้รู้ — ไม่เจียมตัว!
"แข่ง!"
"ก็กลัวว่านายจะไม่กล้า!"
ตงฟางอี้กัดฟันพูด "ถ้าฉันแพ้ จะให้นายจัดการยังไงก็ได้! แล้วก็ไอ้แก่นอสูรนั่น จะคืนให้ด้วย! ฉันว่าเจ้าสำนักเราต้องไม่ตุกติกหรอก! แล้วขาสองข้างฉัน นายก็เอาไปได้ตามสบาย!"
"ท่านแค่กล้าแข่งปรุงยากับเสี่ยวอี้ ถ้าท่านชนะ ไข่มารคืนให้!"
ฮวาซิ่วหลงตอนนี้ตาทั้งสองเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยว่า "แล้วพวกนายจะแข่งปรุงยากัน ก็ปรุงยาล้างไขกระดูกขั้นหนึ่ง! ยิ่งเป็นยาชั้นต่ำ ก็ยิ่งมองออกถึงฝีมือของนักปรุงยา!"
ปรุงยาล้างไขกระดูกขั้นหนึ่ง ฮวาซิ่วหลงย่อมมีจุดประสงค์!
เพราะเขาเข้าใจพื้นฐานการปรุงยาของตงฟางอี้เป็นอย่างดี!
น่าตกใจยิ่งกว่าเขา พรสวรรค์ยอดเยี่ยม!
"ถ้านายแพ้!"
ตงฟางอี้พูดอีก "ก็แค่ส่งมอบคัมภีร์แพทย์ที่นายฝึก แล้วก็ทำลายระดับการฝึกฝนของนายทิ้งก็พอ!"
มองอีกฝ่ายที่ก้นตาลึกมีประกายแห่งความหวัง หลี่หย่วนเต้าอดยิ้มไม่ได้ "ปรุงยา นายก็ไม่ใช่คู่มือฉัน! ฉันว่าเสียเวลาเกินไป! สู้ฉันฆ่านายตรง ๆ ดีกว่า!"
ตงฟางอี้ตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบตะโกน "นายกลัวแพ้! นายกลัวว่าแพ้แล้วจะเสียหน้าหมด! เออ งั้นนายก็ฆ่าฉันเลย!"
คำพูดนี้
หลี่หย่วนเต้าจะฟังไม่ออกได้ไงว่ามันยียวน เขามองอย่างสงสัย "นายเป็นศัตรูกับฉันมากเลยนะ! เหมือนกับว่าฉันกับนายมีความแค้นล้างโคตรกัน! ฉันมันก็แค่คล้ายคนรู้จักของนายจริง ๆ เหรอ?"
"ใช่!"
ตงฟางอี้สีหน้าเผยความตื่นตระหนก สองตาวาววับ กัดฟันตอบ