"หลัวเวย ไอ้สารเลว!"
"คาดไม่ถึงล่ะสิ?"
"ยุแยงให้ท่านเจ้าสัวจ้าว แล้วสุดท้ายก็หินทับเท้าตัวเอง!"
ตอนนี้ ตู้อวี้ซานที่อยู่ข้างๆ กลับตื่นเต้นดีใจสุดขีด ตะโกนว่า: "แกก็รอตายไปเถอะ!"
เดิมที
เขาคิดว่าจ้าวกั๋วเหวยถูกหลัวเวยเกลี้ยกล่อมสำเร็จ
แต่ดูตอนนี้
จ้าวกั๋วเหวยแค่กำลังเล่นตลกกับอีกฝ่ายเท่านั้น!
หัวใจที่ตู้อวี้ซานลอยค้างอยู่ ก็ร่วงลงมาทันที!
หลัวเวยยิ้มเจื่อนอย่างหมดแรง เขาหันกลับมาอย่างยากลำบาก: "คุณชายหลี่ ขอโทษด้วย ผมมันไร้ประโยชน์!"
"พอเถอะ!"
"ตอนแรกก็แค่อยากกินข้าวเท่านั้น พวกแกต้องมาทำให้ทุกคนวุ่นวายใจ!"
หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจ ลุกขึ้นยืน พูดอย่างเย็นชาว่า: "ในเมื่อพวกแกไม่ยอมไปเอง ฉันก็ได้แต่ต้องพาพวกแกไปส่งแล้ว!"
พูดจบ เขาก็เดินตรงไปหาอาโย่วกับอาต๋าย
"ไอ้หนู แกยังกล้าลงมือก่อนงั้นเหรอ?"
"หาที่ตาย!"
อาโย่วกับอาต๋ายโกรธจัดจนหัวเราะ ปล่อยตัวหลัวเวย เตรียมลุกขึ้นลงมือ
ตึงๆ~
หลี่หย่วนเต้าสะบัดมือตบออกไปสองฉาด กระเด็นทั้งสองคนลอยไป
ผนังกั้นห้องส่วนตัว ถูกทั้งสองคนกระแทกจนพังพินาศ คนก็กระเด็นตามไปตกอยู่บนทางเดิน
นักเรียนจำนวนมากในศาลาส้มโอ ต่างลุกขึ้นมองด้วยความตกใจ
ส่วนจ้าวกั๋วเหวยที่เห็นภาพนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
อาโย่วกับอาต๋าย แม้จะอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี แต่ก็เป็นถึงระดับการฝึกฝนเน่ยจิ้นขั้นสูงสุด!
หากมองในสถานที่อย่างสถาบันยุทธ์หยินซวง นี่ก็คือระดับอัจฉริยะเหนือมนุษย์!
ในสำนักเอง ก็นับว่าเป็นศิษย์ในที่เก่งกาจทีเดียว!
แต่ชั่วพริบตา
กลับถูกหลี่หย่วนเต้าสะบัดมือตบกระเด็น!
ในสายตาของจ้าวกั๋วเหวย หลี่หย่วนเต้าอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา กำลังด้านยุทธ์ต้องด้อยกว่าเขามากแน่ๆ
แต่ดูตอนนี้
ระดับการฝึกฝนของอีกฝ่ายอย่างน้อยก็อยู่ระดับยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งขั้นต้น!
"ดีมาก!"
"ที่แท้ก็มีดีพอให้หยิ่งผยองนี่เอง!"
จ้าวกั๋วเหวยสูดลมหายใจเย็นวาบ ตวาดว่า: "แต่ความโอหังของแก ต้องชดใช้! กล้าทำร้ายศิษย์สำนักเหยียบกระบี่ของข้า ข้าจะทำลายแกเดี๋ยวนี้! แล้วค่อยตามไปหาตระกูลข้างหลังแกทีหลัง!"