“แม่งเอ๊ย พ่อไม่แปลกใหม่น่าหวงเงินแกหรอก!”
หม่าเสี่ยวปี้หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ตะโกนลั่น
เขาเป็นคนซื่อ แต่ไม่ได้โง่!
ไอ้เหี้ย อุ้มท้องลูกคนอื่นแล้วยังจะมาหาเขาให้เป็นพ่อรับเลี้ยง!
เขาใช่ไอ้โง่ซื่อบื้อแบบนั้นที่ไหน?
หม่าเสี่ยวปี้รู้สึกหดหู่สุดๆ เรื่องเหลวไหลแบบนี้ดันมาเกิดกับเขาได้
หลี่หย่วนเต้าที่ยืนฟังสองคนคุยกันมาตลอดเห็นสถานการณ์ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ดีนะที่เพื่อนซี้ของเขาไม่ได้โง่จริงๆ ถ้าแต่งกับผู้หญิงคนนั้นไป ชีวิตหลังๆ คงแย่แน่
แน่นอน
ถ้าหม่าเสี่ยวปี้ตอบตกลงจริง เขาก็จะคอยเตือน หรือแม้แต่ห้ามปราม
เว้นแต่หม่าเสี่ยวปี้ไม่ถือสากับอดีตของอีกฝ่าย ไม่รังเกียจลูกในท้อง หลี่หย่วนเต้าก็คงอวยพรให้ทั้งคู่ตรงๆ
โชคดีที่หม่าเสี่ยวปี้ไม่ได้โง่!
“นังสารเลว!”
“ไอ้ขี้แพ้!”
“ไอ้หน้าตัวเมีย!”
ฉินเฟิ่งหลานโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตะโกนด่าหม่าเสี่ยวปี้เสียงดัง “ตอนแรกแกบอกจะรับผิดชอบ จะยอมรับ แล้วตอนนี้แกกลับคำ! น่าขยะแขยงชะมัด! ไม่อยากรับเลี้ยง แกจะพล่ามกับฉันอยู่นานทำไม? ที่ฉันให้แกรับเลี้ยงน่ะ ฉันให้เกียรติแกแล้ว!”
เจอฉินเฟิ่งหลานโมโหอาละวาด หม่าเสี่ยวปี้อ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบยังไง
ด่าคน เขาไม่ถนัด ด่าผู้หญิง ยิ่งไม่ถนัด!
ต่อยอีกฝ่าย?
ยิ่งไม่ได้!
หม่าเสี่ยวปี้รู้ดี ถ้าลงมือจริง เรื่องใหญ่แน่
ถึงแค่ด่า เขาก็กลายเป็นฝ่ายผิดเร็วมาก
อีกฝ่ายเป็นผู้หญิง จะด่าเขาได้ แต่เขาจะด่ากลับมั่วๆ ไม่ได้จริงๆ
อยู่ๆ หม่าเสี่ยวปี้ก็โกรธจนหน้าซีดสลับแดง
“ไอ้ผู้ชายสารเลว ไม่มีคำแก้ตัวแล้วใช่ไหม?”
ฉินเฟิ่งหลานเห็นหม่าเสี่ยวปี้เงียบไป ก็ได้ใจทันที “ฉันให้โอกาสแกอีกครั้ง! จะยอมรับเลี้ยงมั้ย? บอกเลยนะ ตอนนี้เด็กดีอย่างฉันน่ะหายากขึ้นทุกที อย่าพลาดล่ะ! แต่ถ้าแกไม่เอาก็ช่าง ฉันมีผู้ชายมาติดเป็นขบวน!”
“เด็กดี? แกนี่บริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ เล้ย!”
หม่าเสี่ยวปี้หัวเราะทั้งที่ยังโกรธ รู้สึกไร้สาระสิ้นดี
“เพื่อนเอ๊ย ที่นางบอกว่าเป็นเด็กดี ก็ไม่ได้ผิดนะ!”