"ไม่ได้นะ!"
"เข้าไปในศาลาจริง ๆ อาจไม่ได้ออกมา!"
"พวกมันต้องทรมานให้รับสารภาพแน่!"
หลี่หว่านส่ายหัวไม่หยุดด้วยความร้อนใจ
ไป๋จงกั๋วก็พยักหน้าตาม แล้วห้ามหลี่หย่วนเต้าว่า "หย่วนเต้าเอ๊ย ไปไม่ได้! จะฟ้องร้องว่านายฉ้อโกงทางการเงิน ก็ต้องเอาพยานหลักฐานมา!"
เฉิงเฟยหลงหน้าคว่ำ "ดีนะ! พวกแกกำลังใส่ร้ายศาลาปกครองอำเภอเรา? ยังหาว่าพวกเราทรมานให้รับสารภาพอีก? ครอบครัวพวกแกจะต่อต้านราชสำนักงั้นรึ! นี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ!"
"ต่อต้านแล้วไง?"
"พี่ลูกของฉันไปกับพวกแกจริง คงไปไม่กลับ!"
"เชอะ!"
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวจ้องตาเขม็งด้วยความโกรธ แล้วหันกลับไปมองจีหงเหยียน "พี่หงเหยียน ลงมือเลย ไล่พวกมันไป! ถึงจะเจอแรงกดดันจากราชสำนัก หรือแม้แต่ส่งยอดฝีมือมา ฉันก็จะอยู่เคียงข้างพี่ลูก!"
จีหงเหยียนมองไป๋เสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหลี่หย่วนเต้า
ชัดเจนว่าถ้าหลี่หย่วนเต้าไม่เอ่ยปาก ในเมื่อไม่ใช่สถานการณ์ที่ชีวิตไป๋เสี่ยวเสี่ยวกับหลี่หว่านกำลังถูกคุกคาม เธอก็ไม่ลงมือง่าย ๆ
"เสี่ยวเสี่ยว พูดจาเหลวไหลไม่ได้นะ!"
หลี่หว่านตกใจรีบดึงไป๋เสี่ยวเสี่ยวกลับมา
จากนั้นนางก็เอ่ยกับหลี่หย่วนเต้าอย่างกังวลมาก "หย่วนเต้าเอ๊ย นายไปทำอะไรกับจินเส้าป๋ายน่ะ? เกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงทางการเงินจริงรึเปล่า? นายต้องสารภาพตามตรงนะ!"
"จริง ๆ แล้วอาก็ไม่ต้องห่วงมากหรอก บอกตามตรง ฝีมือผมตอนนี้พอ ๆ กับหงเหยียน น้อยคนจะทำร้ายผมได้"
หลี่หย่วนเต้ารีบปลอบ "ส่วนเรื่องฉ้อโกงทางการเงินที่ว่า ผมไม่ได้ทำจริง ๆ! อา ที่จริงหลายครั้งต่อให้นายไม่ได้ทำอะไรเลย นายก็อาจมีความผิดได้!"
"แสดงว่าหย่วนเต้าไม่ได้ทำอะไรเลย พวกมันใส่ร้ายนาย?"
หลี่หว่านได้สติ สีหน้าทั้งตกใจและโกรธ
ฝั่งตรงข้ามเฉิงเฟยหลงหัวเราะเย็น "ใส่ร้าย? ดูรอยบนหน้าผมสิ ยังเห็นอยู่เลย! เป็นฝีมือมันนั่นแหละ!"
"ก็เพราะแกสมควรโดนต่อย!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ
ครั้งก่อนตอนไปพบจินไป่เฉิง ไอ้หมอนี่หยิ่งยโสเหลือเกิน หลี่หย่วนเต้าไม่อยากลงมือ ไปถือสากับขยะแบบนี้
แต่คู่กรณีหาเรื่องตายเอง เขาจึงต้องลงมือสั่งสอนสักหน่อย
"ผมสมควรโดนต่อย?"
"เชี่ย!"