ในชั่วขณะนั้น
จินเส้าป๋ายเดือดดาลหนัก ส่วนในสายตาของสวี่อี้ คือไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูดจาไม่ระวังต่อหน้า ทำเอาจินเส้าป๋ายโกรธ
ก่อนมา
เขากำชับนักหนา ว่าเจอหน้าจินเส้าป๋ายต้องระวังคำพูด
แต่ผลกลับ
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพูดทุกอย่างออกมา ไม่เกรงใจอะไรเลย
ถึงแกจะรู้ว่าเป็นการใช้ชื่อคุณชายจินข่มขู่ แล้วไง?
นี่มันเรื่องที่จะพูดออกมาตรง ๆ ได้เหรอ?
ตอนนี้ จินเส้าป๋ายเดือดจัด คงรู้สึกว่าหน้าตัวเองหมดรูปแล้ว
เพียงแต่สวี่อี้ไม่รู้ ที่จินเส้าป๋ายโกรธก็เพราะเขากล้าดียืมชื่อจินไปกดดันน้องสาวของหลี่หย่วนเต้า!
“เชี่ย ฉิบหาย ฉิบหาย!”
“บังอาจนัก บังอาจนัก…”
จินเส้าป๋ายกัดฟันกรอด แทบจะระงับความโกรธในใจไว้ไม่อยู่ หัวสมองอื้ออึงไปหมด
เขาไม่กล้าเชื่อเลย ว่าไอ้นี่จะหาเรื่องหาที่ตายถึงขั้นนี้!
อีกฝ่ายคิดจะใช้ชื่อเขา ไปข่มขู่อีกฝ่าย!
ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไป และถ้าตัวชอบสวี่อี้อยู่แล้ว ก็คงยอมไปนานแล้ว เพราะยังไงก็ได้เกาะบารมีคุณชายใหญ่จินอย่างเขา!
แถมสวี่อี้ก็พื้นฐานไม่เลว มีผู้หญิงต่อคิวรอเข้าหาอีกตั้งเท่าไหร่!
ส่วนผู้หญิงที่ไม่รับการตามจีบของสวี่อี้ ถ้ากลัวอิทธิพลของเขา จินเส้าป๋าย ก็อาจยอมจำนนไป เขาก็คงไม่ว่าอะไร
วิธีนี้ แม้จะไร้ยางอายอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ใช้ได้ผลดี
แต่วันนี้สวี่อี้ใช้กับผิดคน!
“คุณชายจิน ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ได้โปรดระงับโทสะ…”
“เสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ความ เธอเจอหน้าคุณ คงจะประหม่าอยู่บ้าง…”
สวี่อี้รีบก้มหัวให้จินเส้าป๋าย โค้งงอ ๆ ขอโทษไม่หยุด
เพี๊ยะ!
จินเส้าป๋ายหันหลังตบหน้าสวี่อี้ฉาดใหญ่ ตวาดลั่น: “สวี่อี้ ฉันปราบแกเลยไอ้สัตว์! แกอยากตายชัด ๆ!”
สวี่อี้หมุนคว้างกลางอากาศ หน้าบวมเป่งขึ้นมาทันที
เขามึนตึ้บ พยุงตัวตั้งหลักได้ ก็ยกมือกุมหน้า มองอย่างงง ๆ: “คุณชายจิน… ผม… ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่หวังให้เสี่ยวเสี่ยวตอบตกลงเป็นแฟน! ผมชอบเธอตั้งแต่สมัย ม.ต้น แล้วครับ คุณชายจิน…”
“ตึง!”
จินเส้าป๋ายถีบสวี่อี้ปลิวไปกระแทกโซฟา ตะคอกจนสุดกลั้น: “เชี่ยเอ๊ย ฉันไม่สนหรอกที่นายยืมชื่อฉัน! แต่วิธีสกปรกไร้ยางอายแบบนี้ นายกล้าเอามาใช้กับคุณหนูไป๋ นายอยากตายเร็วนักหรือไง? หรือนายจะลากทั้งตระกูลสวี่ไปตายเป็นเพื่อนนาย?”