ขณะนั้น
ในห้องส่วนตัวอีกฝั่งหนึ่ง
หลี่หว่านและไป๋จงกั๋ว ตามพ่อลูกไป๋จงหลางมา ได้พบกับท่านประธานพาน พานเซี่ยงเฉิน เจ้าของรูปร่างอ้วนท้วนหูใหญ่ ตอนแรกพวกเขาค่อนข้างเกร็ง ๆ กันอยู่
แต่พอได้คุยกัน ก็พบว่าท่านประธานพานคนนี้เป็นกันเองสุด ๆ ไม่มีท่าทียโสเลยสักนิด
ต่อหน้าต่อตา
สัญญาบ้านก็เซ็นกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งเซ็นชื่อ ประทับตรา และพิมพ์ลายนิ้วมือ ครบทุกอย่าง
ส่วนโฉนดบ้านพักตากอากาศและเอกสารอื่น ๆ ก็มีพร้อมสรรพ
ไป๋จงกั๋วถึงจะเป็นคนซื่อ ๆ ตรง ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าโง่ เขายังใช้มือถือตรวจสอบออนไลน์ดู โฉนดบ้านและเอกสารขั้นตอนต่าง ๆ เป็นของจริงทั้งหมด
ที่สมาคมการค้า สมาคมการก่อสร้าง แม้แต่ศาลปกครองอำเภอและกรมตำรวจ ก็มีเอกสารแจ้งจดไว้หมดแล้ว
เอกสาร ใบรับรอง สัญญาทั้งหมดเป็นของจริง ไม่มีปัญหาอะไรเลย!
มาถึงตรงนี้ บ้านพักตากอากาศเลขที่ 16 ตำบลหลีสุ่ยอั้น ก็นับว่าเป็นของครอบครัวพวกเขาแล้ว!
ลูบคลำสัญญาในมือ หลี่หว่านยังคงรู้สึกเหมือนฝันไป ช่างไม่จริงเอาเสียเลย
พวกเขาพยายามกันมาทั้งชีวิต ในที่สุดก็ได้อยู่บ้านพักตากอากาศแล้ว ถึงจะใช้บ้านเก่าแลกมา แต่ก็เป็นความพยายามหลายปีของพวกเขา
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่าลูกสาวไป๋เสี่ยวเสี่ยวและหลี่หย่วนเต้าจะได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่แล้ว นางก็รู้สึกชื่นใจมาก
“ท่านประธานพาน ขอบคุณนะคะ!”
“ท่านพี่ใหญ่ ขอบคุณเช่นกันค่ะ!”
“ถ้าไม่มีท่าน พวกเราไม่มีทางได้แลกบ้านพักตากอากาศในราคาเท่าทุน แล้วยังได้เซ็นสัญญาอย่างราบรื่นขนาดนี้”
หลี่หว่านลุกขึ้นยืน กล่าวกับพานเซี่ยงเฉินและไป๋จงหลางด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง
“ฮ่าฮ่า… เกรงใจไปแล้ว!”
“ผมกับท่านไป๋นับว่าเป็นเพื่อนกัน แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!”
พานเซี่ยงเฉินโบกมืออวบ ๆ ตอบอย่างใจกว้าง
ไป๋จงหลางก็ผงกศีรษะ “น้องสะใภ้ เธอกับจงกั๋วอยู่ให้สบายก็พอ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่!”
พูดจบ
เขาหันไปสบตากับพานเซี่ยงเฉิน แววตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความปิติยินดีอย่างบ้าคลั่ง
สัญญา เซ็นแล้ว!
บ้านพักตากอากาศก็เท่ากับขายออกไปแล้ว!
ถึงภายนอกจะดูเหมือนแลกกันด้วยราคาเท่าทุนแค่หมื่นหยวน แต่ที่ดินและกรรมสิทธิ์บ้านหลังเก่า ตกเป็นของพวกเขาแล้ว!