"พวกแกตระกูลอิชิฮาระ รอถูกกวาดล้างได้เลย!"
"แล้วก็อีนังชาวหลงกั๋วใจร้ายนั่น ฉันจะฆ่าแก!"
"ไม่สิ ฉันจะไม่ปล่อยให้แกตายง่าย ๆ หรอก ถึงตอนนั้นฉันจะทำให้แกเป็นตายทั้งเป็น! ฉันจะขยี้แกให้ย่อยยับ!"
มิยาซากิ มาซาทากะชี้นิ้วไล่รอบวง ก่อนจ้องเขม็งไปที่จีหงเหยียนด้วยสายตาดุดัน แววตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย
ตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็ต่อสายติด เขาร้องตะโกนลั่นว่า "ภูเขาโยเทอิ อยู่ที่ภูเขาโยเทอิ! ส่งคนมาให้ฉัน! อูจุนสิบคน! ส่งอูจุนทั้งหมดของตระกูลมาให้ฉัน! ฉันจะเหยียบภูเขาโยเทอิให้ราบ!"
"แหะ ๆ คุณชายใหญ่มิยาซากินี่ช่างโอหังเสียจริง!"
"ไม่น่าแปลกที่ตระกูลมิยาซากิถึงได้ครองฮอกไกโด!"
"อิทธิพลน่ากลัวขนาดนี้ ใครจะไม่กลัว?"
เสียงเย้ยหยันดังมาจากทางเข้าลานพิธีที่เต็มไปด้วยกองเลือด
มิยาซากิ มาซาทากะกำลังเดือดจัดอยู่แล้ว จึงหันขวับไปตวาดเสียงเย็น "ไอ้เด็กเปรตไหนบังอาจมาล้อเลียนฉัน? ไอ้บ้า กล้าดีก็ออกมา!"
เพิ่งโดนจีหงเหยียนตบหน้าหมาด ๆ ก็มีใครสักคนโผล่มาพูดจาเสียดสีแทงใจดำ มิยาซากิ มาซาทากะแทบระเบิด
แต่เมื่อเขาเห็นชัดว่าเป็นชายชราร่างโก่งเล็กน้อยในชุดนักรบสีแดงที่เดินเข้ามา ความโกรธบนใบหน้าก็แข็งค้างด้วยความตกใจ เขาอ้าปากค้างเหมือนเป็ดที่ถูกบีบคอ พูดไม่ออกเลยสักคำ
ปลายสาย พวกยอดฝีมือตระกูลมิยาซากิพูดรัวเป็นชุด มิยาซากิ มาซาทากะไม่ตอบกลับ รีบวางสาย แล้ววิ่งกระหืดกระหอบไปหาชายชราชุดแดงด้วยท่าทางหวาดกลัว
"ตายายแก่ปูนนี้แล้ว ไม่มีอารมณ์ว่างมาหยอกล้อแกหรอก"
ชายชราที่เดินมาเอ่ยเสียงเรียบ ๆ
"ท่านยามาชิตะ กระผมผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วครับ ไม่รู้ว่าท่านมา ได้โปรดถือว่าคำพูดเมื่อกี้ของกระผมเป็นแค่ลมปากเถอะครับ..."
มิยาซากิ มาซาทากะ เข้าไปใกล้ หน้าตาตื่นตูม ก้มหัวโค้งคำนับไม่หยุด มีทั้งความประจบประแจงและความหวาดหวั่น เต็มไปด้วยท่าทางลนลาน
จะว่าไปก็เถอะ ชายชราตรงหน้าเขานี่แตะต้องไม่ได้เลยจริง ๆ!
ยามาชิตะ คัตสึฮิซะ ผู้ดูแลใหญ่ของตระกูลอาชิคางะแห่งเฮอันเคียว ยอดฝีมือระดับอูจุน!
เขาคอยช่วยตระกูลอาชิคางะจัดการกิจการภายในภายนอกทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจ การรักษาความปลอดภัย ข้อมูลข่าวสาร ฯลฯ ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้อง