"ท่านยามาชิตะเกรียงไกร!"
"เมื่อกี้ท่านแค่ไม่ได้ป้องกันตัว ถูกนางลอบโจมตีสำเร็จก็เท่านั้น!"
"ตอนนี้ ฆ่าหญิงหลงกั๋วระยำนี่ซะ!"
คุซานางิ ไบโช เห็นยามาชิตะ คัตสึโทชิ มีพลังอำนาจดุจสายรุ้ง ก็ตื่นเต้นถึงขีดสุดทันที
นี่แหละคือการแสดงพลังที่แท้จริงของผู้แข็งแกร่งระดับอูจุน!
"ท่านยามาชิตะเกรียงไกร!"
ผู้แข็งแกร่งมากมายที่อยู่ข้างหลังคุซานางิ ไบโช ต่างก็เอ่ยปากตาม
เมื่อเผชิญคำยกยอเช่นนี้ ยามาชิตะ คัตสึโทชิ ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกกระหน่ำจนกระเด็นอย่างอนาถเพราะถูกลอบโจมตี ก็พลันสลายหายไปหมดสิ้น
เขาเผยสีหน้าหยิ่งยโส มั่นใจเต็มเปี่ยม มองดูจีหงเหยียน: "สาวน้อย ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็คุกเข่าซะ! ยอมจำนนต่อตระกูลอาชิคางะของข้า เป็นทาสหญิงของตระกูลอาชิคางะซะ!"
"ข้าให้โอกาสเจ้าลงมือก่อน!"
จีหงเหยียนไม่มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้า มองไปทางยามาชิตะ คัตสึโทชิ เอ่ยเย็นชา
"ฮ่าๆ..."
"ให้ข้าลงมือก่อน?"
"เมื่อกี้เจ้าลอบโจมตีสำเร็จ คิดว่าใช้โอกาสที่ข้าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จะจัดการข้าได้ง่าย ๆ ต่อหน้าต่อตาเลยรึ?"
ยามาชิตะ คัตสึโทชิ โกรธจนขำ เอ่ยเสียงเย็น: "แต่... ในเมื่อเจ้ากล้าให้ข้าลงมือ งั้นก็ตายซะ!"
ตูม!
ยามาชิตะ คัตสึโทชิ ทุ่มสุดกำลังในชั่วขณะนี้ พุ่งเข้าโจมตีจีหงเหยียน
เขาไม่เก็บงำอะไรอีกต่อไปสักนิด ตั้งใจจะสังหารจีหงเหยียนอย่างรุนแรง เพื่อล้างความอัปยศที่ถูกกระหน่ำกระเด็นไปเมื่อครู่
เขาผู้เป็นหัวหน้าคนใหญ่แห่งตระกูลอาชิคางะ กลับถูกคนซัดจนกระเด็น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกหรอกหรือ?
มีเพียงสังหารจีหงเหยียนอย่างดุเดือดเท่านั้น ถึงจะกู้หน้าได้!
ปัง!
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา
จีหงเหยียนกลายร่างเป็นเงาพร่าเลือน มือหยกเรียวงามของนางฟาดออกอย่างแรง ก็มีพลังท่วมฟ้าทะลวงเข้าใส่ ตบยามาชิตะ คัตสึโทชิ จนหมอบลงกับพื้น ณ จุดนั้น ร่างทั้งร่างทรุดคุกเข่าลงตรงนั้น
พื้นดินที่เขาคุกเข่าอยู่ มีเสียง ครืด ดังขึ้น ก็ปรากฏรอยร้าวคล้ายใยแมงมุม แผ่ขยายออกไปโดยรอบ
ยามาชิตะ คัตสึโทชิ กระอักเลือดออกจากปากอย่างบ้าคลั่ง ซบเซาอยู่กับพื้น ราวกับหมาตายข้างถนน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตะลึงสุดขีด