ในเวลานี้
สายตาของเฉียนเสี่ยวซวง เหนียนจื่อชี และเมิ่งหลง ต่างอดไม่ได้ที่จะจับจ้องไปที่หลี่หย่วนเต้า
พวกเขาไม่ได้แอบเข้ามาที่นี่
แต่ว่าไปแล้ว พวกเขาไม่มีบัตรเชิญ หากอธิบายไม่ชัดเจน ก็อาจนำปัญหามาให้
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองเหอ ลี่ลี่ เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ของปลอมที่สร้างขึ้นมาแบบนี้ ทั้งตัวล้วนถูกปั้นแต่งขึ้นมา แล้วยังถูกหมอนี่ถูกใจได้อีก นับว่าแปลกจริง ๆ!”
“แก… แกพูดเหลวไหลอะไร!”
เหอ ลี่ลี่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ร้องตวาดด้วยน้ำเสียงแหลม
จูจิ้งเหอ เองก็สีหน้าย่ำแย่สุดขีด พูดเสียงเยือกเย็นว่า “ไอ้หนู แกพูดจาระวังหน่อย! อยากตายหรือไง?”
“ดูสิ!”
“พื้นเพแกก็ไม่ธรรมดาเลยนะ ทำไมถึงไม่รู้จักเก็บอาการและไม่มีมารยาทเลย?”
“ฉันแค่พูดความจริง ทำไมถึงใจร้อนไม่ได้เลย!”
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา ๆ “อีกอย่างที่ฉันพูดก็ไม่ได้กุขึ้นมา พูดตามข้อเท็จจริง!”
“หุบปาก!”
“แกพูดความจริงตรงไหน?”
“อย่าใส่ร้ายฉัน!”
เหอ ลี่ลี่ ตอนนี้หวั่นไหวมาก กรีดร้องเสียงดัง
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ฉันไม่ได้ใส่ร้าย! ดูแกสิ เดิมทีก็ดำเหมือนเตาไฟแล้ว ยังจะไปทำศัลยกรรมให้เป็นวัยรุ่นอีก! แค่นี้ก็แล้วไป แต่แกน่าจะซ่อมรอยดำที่ค่อย ๆ จางด้วยนะ?”
“ดูออกว่า ก่อนแกจะตกคุณชายจูได้น่ะ คงเสียเงินไปทำศัลยกรรมมา แต่ฝีมือคลินิกเสริมความงามนั่น เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้เรื่อง!”
จูจิ้งเหอสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย หันไปจ้องเหอ ลี่ลี่ อย่างเดือดดาล ขบฟันถามเสียงต่ำว่า “ก่อนหน้านี้แกบอกว่า แกเผลอเดินข้ามกองไฟ เลยถูกไฟคลอกดำไม่ใช่หรือไง?”