บนรถมุ่งหน้าสู่จวนเจ้าเมือง
หลี่หย่วนเต้านั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
อวี๋เยาที่อยู่ข้าง ๆ หันมามองพลางยักคิ้วหลิ่วตา: "ศิษย์น้องหย่วนเต้า ปกติดูเป็นคนเรียบร้อย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ! คนโบราณว่า ซ่อนหยกงามไว้วังใน อ้อมกอดสาวงามไม่ห่างกาย ช่างไม่โกหกเลย!"
"ฉันบอกแล้วว่า นั่นเป็นญาติเด็ก ๆ ในครอบครัว"
หลี่หย่วนเต้าหน้าดำ พูดซ้ำอีกครั้ง
อวี๋เยากลับไม่เชื่อ ยังคงพูดต่อไป: "แต่ไหน ๆ ก็มีรุ่นน้องสาวสวยใสสองคนนี้อยู่ใกล้ ทำไมนายถึงได้วิ่งไปหอเก็บกลิ่นหอมทุกวันนะ? ฉันควรเรียกนายว่าเพลย์บอยบ้าหื่น หรือไอ้เครื่องจักรไร้หัวใจดี?"
"คนปกติ ดูอะไรก็เป็นอย่างนั้น เห็นใครก็รู้ว่าเป็นใคร"
"ส่วนนายสมองเต็มไปด้วยเรื่องสกปรก มองอะไรก็คิดไปเรื่อย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า ดูแคลน
"ฮี่ ๆ ใช่ ฉันนี่แหละสกปรก สมองฉันเต็มไปด้วยเรื่องลามก"
อวี๋เยาไม่ใส่ใจ หัวเราะคิกคัก: "เฮ้อ ไอ้เครื่องจักรไร้หัวใจ! อายุยังน้อยก็ดีนะ เล่นได้เรื่อย ไม่ต้องทุกข์เรื่องความรัก! แต่ศิษย์น้องหย่วนเต้า นายดูซูบผอมอย่างนี้ ไปฝึกซ้อมมายังไงกัน? หรือเรามาสู้กันสักยกดีไหม? บนรถนี่นะ มันเร้าใจไปอีกแบบ!"
"หา… กลัวแต่ร่างนายจะแหลกเป็นชิ้น ๆ"
หลี่หย่วนเต้ากลอกตา หลุดปากเหน็บ
อวี๋เยายังคงยั่วไม่เลิก: "งั้นคืนนี้เรา… จัดปาร์ตี้สามคนไหม? ก็อย่างว่า กิจกรรมสามคน ต้องมีความแฉะนะ!"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ ส่ายหน้า: "ช่างเถอะ นายอ่อนแอไป ฉันไม่สน แล้วเรื่องที่ฉันไปหอเก็บกลิ่นหอม ไม่ใช่แบบที่นายคิด!"
"ฉันอ่อนแอ?"
"ฮึ ผู้ชายเอ๊ย รอให้พี่สาวจีบนายติดก่อนเถอะ จะให้นายรู้ซึ้งถึงความเก่งของพี่!"
อวี๋เยาเบิกตากว้าง ฮึดฮัดไม่ยอม
ผู้หญิงคนนี้ พูดจริงพูดหลอกประโยคไหนกันแน่?
หลี่หย่วนเต้าขยี้ขมับ ปิดปากเงียบทันที ไม่อยากสนทนาเรื่องนี้ต่อ
เขากลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรบ้า ๆ หรือพูดอะไรน่าตกตะลึงออกมาอีก
ไม่นาน
ทั้งสองก็มาถึงจวนเจ้าเมือง
ภายในจวนตอนนี้คึกคักมาก ผู้คนแน่นขนัด
เมื่อเห็นอวี๋เยากลับมา พ่อบ้านและคนใช้ของจวนต่างก็รีบออกมาต้อนรับ
เหยาเชียนหนิง ในฐานะบอดี้การ์ดและเลขานุการประจำตัวเจ้าเมือง ก็เดินออกมาจากประตูใหญ่
พอเห็นเหยาเชียนหนิงปรากฏตัว