ฟิ้ว!
ในชั่วพริบตา
จีหงเหยียนกลายเป็นลำแสงสีแดง หายวับไปจากจุดเดิม
ความเร็วระดับน่าสะพรึงกลัว ทำให้เหอเซินฉือและพรรคพวกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
“แย่แล้ว!”
“ยิงปืนใหญ่ใส่!”
“ถล่มไม่เลือกเป้าหมายเลย! นางเร็วเกินไป!”
“จ่างซุนอู๋เฉิง นายอย่ามัวแต่ยืนนิ่งสิวะ!”
เหอเซินฉือตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะแผดเสียงคำรามด้วยความร้อนรน
เขาเห็นจีหงเหยียนหายไปจากจุดเดิม หนังศีรษะก็อดไม่ได้ที่จะชาไปหมด
ความแข็งแกร่งของจีหงเหยียนนั้นเหนือจินตนาการของเขาไปมาก!
ตู้ม!
แต่ก่อนที่จ่างซุนอู๋เฉิงจะตอบสนองเหอเซินฉือ ปืนใหญ่สั่นสะเทือนปฐพีที่ถูกพรางไว้ไม่ไกลนักก็ระเบิดขึ้นแล้ว
มันถูกฝ่ามือของจีหงเหยียนโจมตี กลายเป็นผงธุลี
ยอดฝีมือของซวินหลงเยวี่ยนที่อยู่รอบ ๆ ภายใต้เสียงดังตึงตังต่อเนื่อง พวกเขาล้วนถูกจีหงเหยียนจัดการสิ้น ตายบ้างเจ็บบ้าง ล้มลงกับพื้นส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว
เพียงแค่สองสามลมหายใจ
ในที่เกิดเหตุก็เหลือเพียงเหอเซินฉือคนเดียว ส่วนจ่างซุนอู๋เฉิงและเหยียนเหมยที่อยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นงันงก ใบหน้าซีดเผือดถึงขีดสุด
การลงมือของจีหงเหยียน พวกเขาต่างไม่สามารถตอบสนองได้แม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นพวกเขาเอง หรือลูกสมุนที่เหอเซินฉือพามาด้วย ก็ล้วนล้มลงกับพื้นหมดแล้ว
หากเมื่อครู่จีหงเหยียนลงมือกับพวกเขา พวกเขาคงหัวหลุดจากบ่าไปแล้ว
“แก…”
เหอเซินฉือเบิกตาโต มองมาทางหลี่หย่วนเต้าด้วยความหวาดกลัว
ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก
แสงสีแดงแวบหนึ่ง จีหงเหยียนก็ปรากฏตัวข้างกายเขา
มือเรียวงามดั่งหยกกลับกลายเป็นกรงเล็บเหล็กดาบคม มาอยู่ที่ลำคอของเหอเซินฉือ
ณ วินาทีนี้ เหอเซินฉือรู้สึกถึงความตายที่ปกคลุมรอบตัว
หญิงสาวผู้เลอโฉมเบื้องหน้านี้ ช่างเป็นดั่งนางมารแห่งนรก!
เพียงพริบตาเดียว ก็ทำลายปืนใหญ่สั่นสะเทือนปฐพี และสังหารลูกสมุนทั้งหมดของเขา!
ก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายสังหารกงต้าน คงจะเป็นการลงมือที่รวดเร็วเด็ดขาดเช่นนี้เช่นกัน
“คุณชายหลี่ จะฆ่าเลยไหม?”
จีหงเหยียนเอ่ยทีละคำ แฝงด้วยความเยือกเย็นและเฉยชาไร้ที่สิ้นสุด
คำพูดนี้