เงาดำที่เหยียบอากาศมา สวมเสื้อคลุมยาวตัวใหญ่ ถูกปกคลุมทั้งร่างด้วยเสื้อคลุมสีดำ มองจากระยะไกลก็ยิ่งมองไม่ชัด
แต่ก็ดูออกว่าคนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการกดดันที่น่าสะพรึงกลัว แม้อยู่ไกลแสนไกลก็ยังให้ความรู้สึกถึงอำนาจที่น่าเกรงขาม
ที่ด้านหลังเขาแบกดาบใหญ่ยาวเท่าตัวคนเล่มหนึ่งไว้ ใต้แสงอาทิตย์สะท้อนแสงเย็นเยียบที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเยือกเย็น
"เขา นั่นแหละคือซากุระคุนิ หมูศึกอุเมะคาวะ นาอิโกะ!"
เวลานี้ ลี่ฮว๋าสูดลมหายใจเย็นจัด พูดกับหลี่หย่วนเต้าเบาๆ ว่า "ระดับการฝึกฝนขั้นครึ่งก้าวอู่หวง และพลังต่อสู้ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับเฟิงไป๋ซาน ก็เรียกว่าบดขยี้ได้เลย!"
"หมูศึก อุเมะคาวะ นาอิโกะ งั้นเหรอ?"
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้าขึ้นมอง ในแววตาเต็มไปด้วยความสนอกสนใจ
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยตกใจจนไปหลบอยู่หลังหลี่หย่วนเต้า เธอจับเสื้อของคนหลังไว้แน่น พูดอย่างประหม่า "พี่ต้าเหว่ย ตอนนี้ทำยังไงดีครับ? นายรับมือพวกนี้ไหวไหม?"
เธอไม่อยากถูกพวกซากุระคุนิจับไปหรอก
ถ้าถูกจับไป ผลที่จะตามมาก็คิดไม่ถึงเลยทีเดียว
เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าภายใต้สถานการณ์แบบนั้น จุดจบของเธอจะน่าเวทนาสักเพียงไหน
"วางใจไปเถอะ พวกมันจับเธอไปไม่ได้หรอก"
"มีฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครแตะต้องเธอได้แม้แต่เส้นขนเดียว"
หลี่หย่วนเต้าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ราวกับถูกย้อมใจด้วยรอยยิ้มของหลี่หย่วนเต้า สีหน้าประหม่าของจูเก่อเสี่ยวเซี่ยก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"คนหลงกั๋วเป็นพวกขยะทั้งนั้นเลยจริงๆ"
"ข้าอาละวาดมาตลอดทางจนถึงอวิ๋นโจว ยังไม่เจอคู่ต่อสู้ที่สู้กับข้าได้สักยกเลย"
หมูศึกอุเมะคาวะ นาอิโกะค่อยๆ เดินเข้ามา มาหยุดอยู่ไม่ไกลจากเฟิงไป๋ซานและพวก เขาหยุดยืนอยู่กับที่ พูดเย้ยว่า "เข้ามาในอวิ๋นโจว อยากหาพวกฝีมือดีของศาลวินิจฉัยมาคลายเส้นอยู่หน่อย แต่พวกแกก็หนีไปซะอีก! เฮ้อ คนหลงกั๋วขี้ขลาดกันทั้งนั้น ที่บอกว่าดินแดนกว้างใหญ่ทรัพยากรอุดม ก็เป็นแค่พวกตัวใหญ่แต่โง่เขลาสมองตื้นเขินเท่านั้น!"
"แก..."
"หมูศึก แกอย่าได้บ้าบิ่นถึงขนาดนี้!"
ฝีมือดีของศาลวินิจฉัยหลายคน ไม่ยอมแล้วทันที โกรธแค้นเป็นอย่างมาก