“ไปรอตาลุงที่โน่นนะ”
“ข้าขออยู่พูดอะไรสักหน่อย!”
เมื่อเห็นเฉินเหยียนชีวิ่งออกมา สวีอู๋กุยลังเลเล็กน้อย เอ่ยกับอีกฝ่าย ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในสวน
เฉินเหยียนชีเห็นดังนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ท่านสวีจะไปพูดอะไรกับพวกเขา?
แต่นางก็ไม่กล้าถามมากความ นางคิดว่าสวีอู๋กุยคงจะกำชับอะไรบางอย่างกับหลี่หย่วนเต้าและคนอื่นๆ
เพราะหลังจากการซุ่มโจมตีคราวนี้ นางได้เห็นอีกโลกหนึ่งที่โหดร้ายและทรงพลังยิ่งกว่าโลกยุทธ!
หลังจากสวีอู๋กุยช่วยนางไว้ เขาบอกว่า ครั้งนี้นางไม่ได้ไปฝึกยุทธแล้ว แต่จะไป...ฝึกบำเพ็ญเซียน!
เซียนในตำนานที่เหาะเหินเดินอากาศได้ มีอยู่จริง!
การฝึกบำเพ็ญเซียน หมายถึงการแยกขาดระหว่างเซียนกับมนุษย์ธรรมดา หลังจากนี้จะได้กลับมาอีกหรือไม่นั้นยังไม่แน่!
แต่เพื่อแข็งแกร่งขึ้น เพื่อฝึกบำเพ็ญเซียน นางตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้ว!
อย่างเลวที่สุดก็ค่อยส่งคนกลับมาดูแลพ่อแม่และคนอื่นๆ อย่างลับๆ และเมื่อนางแข็งแกร่งแล้ว ก็กลับมาเยี่ยมพ่อแม่ได้ไม่ใช่หรือ?
ในขณะที่เฉินเหยียนชียืนรออยู่ที่ประตูหมู่บ้าน
หลี่หย่วนเต้าเห็นสวีอู๋กุยเดินเข้ามา จึงโบกมือให้จูเก่อเสี่ยวเซี่ยและอวี๋เสวียนจี: “พวกเจ้าเข้าไปก่อนเถอะ ข้าขอคุยกับตาเฒ่านี่สักพัก!”
“ใช่ๆๆ…”
“ข้าแค่จะพูดกับคุณชายหลี่ไม่กี่คำ…”
สวีอู๋กุยเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดพรายบนหน้าผาก พูดกลบเกลื่อน
เมื่อเห็นท่าทีเคารพนอบน้อมและกระวนกระวายของสวีอู๋กุย จูเก่อเสี่ยวเซี่ยกับอวี๋เสวียนจีต่างเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่พวกนางก็พอจะดูออกแล้วล่ะ ว่าสองคนนี้รู้จักกันแน่นอน!
แต่พวกนางก็รู้กาลเทศะ หันหลังกลับเข้าไปในบ้าน มุ่งหน้าไปยังหอเก็บกลิ่นหอม
“พี่ปลา พี่ต้าเหว่ยต้องรู้จักกับตาเฒ่านั่นแน่เลย”
“ไม่นึกเลยว่าเส้นสายของพี่ต้าเหว่ยจะกว้างขวางถึงขั้นนี้”
“สมกับเป็นพี่ต้าเหว่ยจริงๆ เขานี่สุดยอดจริงๆ!”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยอุทานด้วยความทึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
อวี๋เสวียนจีกลับไม่ได้แปลกใจมากนัก กล่าวยิ้มๆ: “คุณชายหลี่ไม่ใช่นักยุทธ์ แต่เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน! ผู้คนที่เขารู้จัก ล้วนเกินจินตนาการของพวกเรา!”
“ใช่เลย!”