การทรยศก็คือการทรยศ จะพูดให้มันฟังดูดีมีเหตุผลได้ยังไง?
หลัวเวยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พลางส่ายหน้าอย่างจนใจ
เมื่อนึกถึงที่หลี่หย่วนเต้าไว้ชีวิตเขา แถมยังรักษาขาทั้งสองข้างให้ ช่วยสกุลหลัวให้พ้นภัย และยังให้ความสำคัญกับเขาอีก เขากัดฟันแน่นแล้วเอ่ยขึ้น
"พ่อ เราทรยศคุณชายหลี่ไม่ได้นะ!"
"ฉันหลัวเวยไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็แยกแยะถูกผิดดีชั่วออก คุณชายหลี่มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อสกุลหลัวเรา เราจะเอาความเนรคุณไปตอบแทนไม่ได้!"
คำพูดของหลัวเวยหนักแน่นชัดเจน
สมาชิกสกุลหลัวจำนวนมากต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
หลัวอันเหิงพยักหน้าแล้วพูดตาม "ที่เสี่ยวเวยพูดก็มีเหตุผล เราทรยศเขาไม่ได้!"
"น้องสาม นี่มันเรื่องความเป็นความตายของสกุลเรานะ!"
"กว่าจะรอดมาได้คราวหนึ่ง เราจะพลาดพลั้งอีกไม่ได้!"
หลัวอันป๋อมีสีหน้าเคร่งขรึม พูดเสียงต่ำ "คุณชายหลี่คนนี้ล่วงเกินตระกูลสวรรค์ ล่วงเกินราชครูสวรรค์ปริศนานั่นก็แล้ว ยังฆ่าผู้บัญชาการซวินหลงเยวี่ยนกับผู้กองกรมตำรวจอีก ไม่มีใครคุ้มครองเขาได้แล้ว!"
คำพูดนี้
ทำให้สมาชิกสกุลหลัวอดร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
ว่าจะเลือกทางไหน มันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!
ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายหลี่ทำให้ราชสำนักโกรธจนสุดขีด แค่ทางตระกูลสวรรค์กับราชครูสวรรค์อู่หวงลึกลับนั่น ฝั่งนั้นก็คงรับมือไม่ไหว มีแต่ทางตายเท่านั้น!
ถ้าสกุลหลัวจะสาบานติดตามคุณชายหลี่ไปจนตาย นั่นก็คือการไปหาความตายจริง ๆ!
"อาเล็ก ตอนนี้จะเลือกข้างยังไง มันก็เห็นชัดอยู่แล้ว เราจะเอาสกุลไปเสี่ยงตายเพราะคำว่าบุญคุณไม่ได้นะ!"
"ฉันว่าคุณชายหลี่ที่ช่วยสกุลเราครั้งนี้ ไม่แน่อาจมีจุดประสงค์ไม่ดีแอบแฝงอยู่ เช่น ดึงเราไปเข้าข้างเขา เพื่อสู้กับราชครูสวรรค์และตระกูลสวรรค์!"
"พูดแบบนี้ ก็ฟังมีเหตุผลอยู่นะ เรื่องมันอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้..."
"คนคนนี้จิตใจชั่วร้ายจริง ๆ ผูกมัดสกุลเราไว้กับเขาด้วย!"