ในเวลาเดียวกัน
เช้าตรู่
ด้านหลังของบ้านสวนไป่เหอ เริ่มคึกคักขึ้นแล้ว
จวินมั่วเสียได้กว้านซื้อวิลล่าหลังที่อยู่ด้านหลังบ้านสวนไป่เหอไว้เรียบร้อย
ในทันที
เขาพาทีมงานก่อสร้างกลุ่มใหญ่มา เริ่มรื้อถอนและเก็บกวาดวิลล่าด้านหลัง
เสียงดังจากด้านหลัง
ปลุกจูเก่อเสี่ยวเซี่ยที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่นทันที เธอเปิดหน้าต่างออก มองดูวิลล่าด้านหลังที่กลายเป็นไซต์ก่อสร้างด้วยสีหน้างุนงง
“เหยียนชี วิลล่าหลังนั้นดูเหมือนกำลังถูกรื้อ!”
“คนที่เป็นหัวเรือใหญ่ เหมือนจะเป็นจวินมั่วเสียของตระกูลจวิน”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยเบิกตากว้าง มองดูภาพคึกคักด้านหลังแล้วอุทานด้วยความตกใจ
เฉินเหยียนชีที่สวมชุดนอนบางเบา ขยี้ตาที่ปรืออยู่ ปีนมาที่หน้าต่างเช่นกัน มองดูสถานการณ์ข้างนอกแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “พวกนั้นจะทำอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าไอ้สารเลวนั่นจะหาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม?”
“คงไม่ใช่พี่ต้าเหว่ยหรอกมั้ง?”
“ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่บอกว่าจะปรับปรุงสวนหลังบ้านเหรอ? ถึงขั้นรื้อวิลล่าด้านหลังด้วยก็เกินไปแล้ว”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยส่ายหน้า
พูดยังไม่ทันขาดคำ
ก็เห็นจวินมั่วเสียกำลังบัญชาการรถแทรกเตอร์คันหนึ่ง ให้ขับตรงเข้าไปในสวนหลังบ้าน ดันกำแพงราบเป็นหน้ากลอง แถมยังดันต้นไม้ดอกไม้รอบสระว่ายน้ำทิ้งด้วย
เหลือไว้แต่สระว่ายน้ำกับศาลาข้าง ๆ
พอดีหลี่หย่วนเต้าที่เดินจากวิลล่ามาถึงสวนหลังบ้าน
เห็นดังนั้น
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยก็งงไปเลย “พี่ต้าเหว่ยจะทำอะไรน่ะ?”
“หลี่หย่วนเต้า เขาจงใจทำตรงข้ามกับฉัน!”
เฉินเหยียนชีเดือดเป็นไฟ
บ้านสวนไป่เหอ เป็นที่ที่เธอเติบโตมา ต่อไปพ่อแม่ต้องซื้อคืนแน่ เธอยังจะอยู่ที่นี่ต่อ
แต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้ากลับจะดันสวนราบซะนี่!
เธอรีบแต่งตัว แล้ววิ่งตึงตังลงไปชั้นล่าง
“หลี่หย่วนเต้า นายต้องตั้งหน้าตั้งตาเป็นศัตรูกับฉันเลยรึไง?”
“นายต้องการจะทำอะไรกันแน่?”
วิ่งมาถึงสวนหลังบ้าน เฉินเหยียนชีก็ตวาดเสียงดังด้วยความโกรธทันที
จวินมั่วเสียที่อยู่ไม่ไกลเห็นดังนั้น ก็ลูบจมูก ไม่กล้าพูดอะไรมาก ถอยตัวออกไปอย่างชาญฉลาด
เขารู้ว่าหลี่หย่วนเต้ามีความสัมพันธ์พิเศษกับสองสาวจูเก่อเสี่ยวเซี่ยกับเฉินเหยียนชี
เขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วย รีบไปเสียดีกว่า