"ถูกต้อง!"
หลัวเฉินเจวี๋ยถอนหายใจด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ตอนนั้นข้าเข้าไปในหุบผาฝังวิญญาณ ก็พบโลงวิญญาณโดยบังเอิญ แวบแรกก็รู้ได้เลยว่านั่นคือที่ที่จะช่วยชีวิตได้!"
"จู่ ๆ ก็มีผู้บุกรุกโผล่มา ตอนนั้นเกือบสู้ตายกันไปข้าง!"
ปู้ชิงโฉวที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสริม
หลัวเฉินเจวี๋ยพยักหน้า "โชคดีที่ตอนนั้นเราอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ เอาตัวรอดมาได้! ไม่งั้นก็ไม่มีวันที่ดีเช่นวันนี้หรอก! และท่านผู้อาวุโส เรื่องของเรากับท่านมันคือความเข้าใจผิดทั้งเพ!"
"หึ!"
"จะเข้าใจผิดหรือไม่ สำคัญอะไรอีก!"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็นชา "ที่พวกเจ้าสามารถเดินบนเส้นทางเซียน และสร้างฐานได้สำเร็จ ล้วนเป็นเพราะโลงยักษ์นี่ใช่ไหม?"
"ท่านผู้อาวุโส ก็เป็นเช่นนั้น!"
"ตอนที่ข้ามาถึง ก็ค้นพบวิชาไร้นามที่หลงเหลืออยู่ที่นี่!"
"เพียงแต่ตอนนั้น วิญญาณข้าบาดเจ็บหนักเกินไป ต้องเอาตัวรอดในโลงวิญญาณอย่างทุลักทุเล ฝึกฝนไม่ได้เลย! พักรักษาตัวอยู่ห้าปีถึงฟื้นคืนมา เริ่มฝึกฝน!"
"วิชาเซียน ทำให้วิญญาณข้าแข็งแกร่งขึ้นมาก หลังจากนั้นไม่กี่ปีก็มีคนหลงเข้ามาที่นี่โดยบังเอิญ ข้ายึดร่างได้ง่าย ๆ ถึงพบว่าคนนั้นมาจากสำนักยุทธ์ชื่อสำนักราชครูสวรรค์ ข้าจึงค่อย ๆ ควบคุมสำนักราชครูสวรรค์ไว้ในมืออย่างลับ ๆ…"
"นี่คือที่มาของชื่อราชครูสวรรค์ของข้า!"
ปู้ชิงโฉวโน้มตัวคำนับ อธิบายกับหลี่หย่วนเต้าครั้งหนึ่ง
จากนั้นเขาหยิบหนังสือเย็บเล่มเก่า ๆ ฉบับหนึ่งออกมาจากโลงยักษ์ด้านหลัง กล่าวว่า "ยี่สิบกว่าปีก่อน หลัวเฉินเจวี๋ยก็หนีเข้ามาที่นี่ เดิมทีข้าจะยึดร่างเขา แต่กลับพบว่า วิญญาณของเราทั้งสองในโลงวิญญาณ ไม่สามารถยึดร่างหรือโจมตีอะไรได้เลย ใครก็ทำอะไรใครไม่ได้!"
"และเราพบว่า ถ้าอยู่ในโลงวิญญาณด้วยกัน จะช่วยให้วิญญาณฟื้นฟูและแข็งแกร่งขึ้นเร็วขึ้น จากนั้นเราก็เริ่มฝึกวิชาไร้นามนี้ด้วยกัน ถกวิถีพิสูจน์กัน…"