"แล้วเขาชอบแบบไหนล่ะ"
"แบบเธอก็ไม่ชอบ แบบฉันก็ไม่ชอบ แล้วจะเอายังไง"
อวี๋เยวเบิกตากว้าง พูดอย่างหมดอาลัย
หลี่หย่วนเต้ามองสองคนแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ เอ่ยปาก "พวกเธอกลับไประวังตัวด้วย วันเกิดฉันจะไปตรงเวลาแน่"
"อ้อ นี่เป็นตำรับยาเก่าที่ฉันได้มาโดยบังเอิญ อาจช่วยปรับปรุงโจ๊กสมุนไพรที่บ้านเธอได้"
สุดท้ายหลี่หย่วนเต้าหยิบแผ่นกระดาษเหลืองย่นให้ลั่วหลิงเซียง อธิบาย "เธอให้แม่เธอ เขาน่าจะดูออก"
"จริงเหรอ"
"งะ...งั้นขอบคุณน้องหย่วนเต้านะ"
ดวงตาลั่วหลิงเซียงสว่างวาบ เอามือแดง ๆ รับแผ่นกระดาษไป กำแน่นราวกับได้สมบัติล้ำค่า
อวี๋เยวตาโตทันที มองปราดเดียวก็เปิดปากซุบซิบ
"พวกเธอต้องมีอะไรกันแน่ ๆ มีพิรุธ มีกิ๊ก"
คำนี้
ทำเอาลั่วหลิงเซียงหน้าขึ้นสีเขินอาย ทั้งตกใจทั้งดีใจหันหลังวิ่งหนีไป
เห็นดังนั้น
หน้าหลี่หย่วนเต้าหมองทันที
เขาแค่จะให้ตำรับปรับปรุงโจ๊กสมุนไพร เผื่อไปกินที่เซียงเฉ่าจวีแล้วจะได้กินโจ๊กที่ปราณเข้มข้นขึ้น แต่ดันทำพลาด
นี่ไม่ให้ลั่วหลิงเซียงเข้าใจผิดเหรอ
เรื่องยิ่งซับซ้อนเข้าไปใหญ่
"เธอนี่ปากมาก"
หลี่หย่วนเต้าหันขวับไปถลึงตาใส่อวี๋เยว แล้วหันหลังเดินกลับเข้าหอเก็บกลิ่นหอม
ถือโอกาสช่วงนี้ เขาจะกลับไปเสริมค่ายกลที่หอเก็บกลิ่นหอม
โดยเฉพาะตรงตวงตาปราณด้านล่าง ต้องเสริมสองชั้น ตอนนั้นจะขุดหอเก็บกลิ่นหอมออกมาทั้งหลัง ถ้าไม่มีค่ายกลแข็งแกร่งพอรองรับระหว่างขนย้าย เกรงว่าค่ายกลเดิมข้างใต้อาจพังง่าย ๆ
"อีกเรื่อง"
"ต้องไล่คนในหอเก็บกลิ่นหอมให้หมด"
"จากนี้ข้างในจะเป็นที่ส่วนตัวของฉัน เป็นสถานเริงรมย์ต่อไม่ได้แล้ว"
หลี่หย่วนเต้าลูบคาง ครุ่นคิดแป๊บเดียวก็โทรหาจวินมั่วเสีย ให้หมอนั่นไปจัดการเดี๋ยวนี้
พร้อมกันยังให้จวินมั่วเสียซื้อวิลล่าอีกหลังหลังบ้านสวนไป่เหอ
จวินมั่วเสียยินดีรับคำแต่โดยดี หลี่หย่วนเต้าสั่งอะไรก็ทำตาม
ไม่ถามไถ่ ไม่ถามเหตุผล
ข้อนี้
หลี่หย่วนเต้าพอใจมาก
ออกจากหอเก็บกลิ่นหอม หลี่หย่วนเต้ากลับวิลล่า เหลือบไปทางวิลล่าหลังสวนด้านหลัง กะด้วยสายตาว่าน่าจะวางหอเก็บกลิ่นหอมได้ทั้งหลัง