เมื่อเห็นสีหน้าที่มุ่งมั่นของหลี่หย่วนเต้า
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยรู้สึกซาบซึ้งในใจ เม้มปากแล้วพูดว่า "คือ... มือขวา!"
เพี๊ยะ!
หลี่หย่วนเต้าก้าวพรวดเดียวเข้าไป ตบหน้าอย่างแรงลงบนใบหน้าบอบบางของซือเอ่อหลาน
แรงอันน่าสะพรึงกลัวทำเอาเธอตั้งตัวไม่ทัน หมุนคว้างอยู่กับที่หลายรอบก่อนจะเซถลาล้มลงกับพื้น
ต่อให้เธอเคยฝึกยุทธ มีกำลังอยู่บ้าง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่หย่วนเต้า ก็ไม่ต่างจากเด็กสามขวบเลยสักนิด
"แก... แกกล้าตบฉัน?"
ซือเอ่อหลานนิ่งค้างไปนาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะมองหลี่หย่วนเต้าด้วยความโกรธแค้น
ใบหน้าข้างหนึ่งของเธอมีรอยนิ้วมือชัดเจน แก้มบวมเป่งขึ้นสูง
เหล่านักศึกษาที่ยืนล้อมดูตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
พวกเขามองหลี่หย่วนเต้า แล้วมองซือเอ่อหลานซึ่งนั่งกองกับพื้น ใบหน้าครึ่งหนึ่งบวมเหมือนหัวหมู ต่างพากันไม่อยากเชื่อสายตา
ไอ้หนุ่ม!
กล้าลงมือกับคุณหนูซือเอ่อหลาน!
นั่นลูกสาวของท่านจื่อฮุยสื่อแห่งซวินหลงเยวี่ยนนะ!
ไม่กลัวตายจริงๆ!
"ตบน่ะ แค่เริ่มต้น!"
น้ำเสียงของหลี่หย่วนเต้าเย็นเยียบราวใบมีด เขาก้าวพรวดเข้าไป คว้าข้อมือขวาของซือเอ่อหลานไว้
กร๊อบ!
ออกแรงเพียงเล็กน้อย ข้อมือขวาของซือเอ่อหลานก็ถูกบิดหัก มีชีวิต งอเป็นมุมเก้าสิบองศา ดูแล้วน่าหวาดเสียว
ซือเอ่อหลานร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวในพริบตา
ความเจ็บปวดสุดแสนทรมานทำให้เธอกรีดร้อง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
ภาพนี้ทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว
"คุกเข่า!"
"ขอโทษเพื่อนฉัน!"
หลี่หย่วนเต้าตบบ่าเธอหนึ่งที ทำให้ซือเอ่อหลานคุกเข่าลงกับพื้นทันที
"รุ่นน้องหย่วนเต้า สมเป็นจ้าวบุรุษ!"
"ถูกใจฉันล่ะ!"
อวี๋เยาเบิกตากว้าง เอ่ยเสียงเบา มุมปากยกขึ้น
ลั่วหลิงเซียงที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตางดงามเป็นประกาย สีหน้าเปี่ยมด้วยความชื่นชม เธอก็ชอบรุ่นน้องที่สมเป็นจ้าวบุรุษแบบนี้!
"ขอโทษ!"
หลี่หย่วนเต้ามองลงมาที่ซือเอ่อหลานซึ่งคุกเข่าหมอบกับพื้น ตะคอกเสียงเย็นอีกครั้ง
ซือเอ่อหลานใบหน้าบิดเบี้ยว ทั้งตกใจทั้งโกรธ "ฉัน... ฉันจะฆ่าพวกแก..."
เพี๊ยะ!
หลี่หย่วนเต้าตบอีกฉาด ใบหน้าอีกข้างของเธอก็บวมปูดขึ้นมา