ซ่งชางหลิน คุกเข่าลงเหมือนหมาตัวหนึ่ง!
คำพูดนี้
ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฟังแล้วอึ้งไปตาม ๆ กัน!
คำพูดนี้ มันแรงเกินไป และก็กล้าพูดเกินไปด้วย!
เขาเอาความมั่นใจมาจากไหน?
ฉู่หยางและคนอื่น ๆ มองหลี่หย่วนเต้าด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
พวกเขาต่างคิดว่าหลี่หย่วนเต้าคราวนี้เสแสร้งอวดโก้เกินไปแล้ว นี่มันจะขึ้นสวรรค์ชัด ๆ!
"พี่หยาง ซ่งชางหลิน... นั่นไม่ใช่คุณชายน้อยของท่านผู้บัญชาการซ่งกงแห่งกองกำลังป้องกันเมืองหรอกหรือ?"
ฉินเหยียนหลิงสูดลมหายใจเย็น ใบหน้ามีความตื่นตระหนก จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ใช่แล้ว ก็คุณชายซ่งนั่นแหละ!"
ฉู่หยางพยักหน้า สูดลมหายใจเย็นต่อเนื่อง "ไอ้หมอนี่ มันไม่กลัวตายเลยนะ! แค่คำพูดประโยคเดียว คุณชายซ่งก็สามารถซ้อมมันจนเป็นหมาตาย ฝังทั้งเป็นได้เลย! ถึงแม้จะสนิทกับคุณชายซ่งอย่างฉัน เกรงว่าอีกฝ่ายก็คงไม่ไว้หน้าเหมือนกัน! แน่นอน... เว้นเสียแต่ว่าคุณชายซ่งอารมณ์ดี เห็นแก่หน้าฉัน ไว้ชีวิตมัน... แต่โอกาสแบบนี้... น้อยมาก!"
"พระเจ้า!"
"คุณชายน้อยของท่านผู้บัญชาการ เขาก็กล้าดูถูก!"
"ช่างไม่กลัวตายจริง ๆ!"
ฉินเหยียนหลิงที่พูดจาด้วยน้ำเสียงแบบผู้ประกาศข่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อดไม่ได้ที่จะเอนตัวพิงฉู่หยาง ทำท่าทางน่าสงสารน่าเห็นใจ
ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้จะดูจงใจเสแสร้งอยู่บ้าง แต่จริง ๆ แล้วเธอก็กลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเมืองอำเภอปินโจว ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับเจ้าครองแคว้นที่มีอำนาจและอิทธิพล ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะไปมีเรื่องด้วยได้
ถึงแม้เธอจะได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของฉู่หยาง ก็ไม่กล้าบอกว่าไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย
แม้แต่ตระกูลฉู่ ก็ยังต้องไว้หน้ากองกำลังป้องกันเมือง!
แต่นี่ หลี่หย่วนเต้าไอ้กระจอกที่มาจากชนชั้นล่าง กลับกล้าดูถูกซ่งชางหลิน!
เบื่อชีวิตแล้ว เบื่อชีวิตจริง ๆ!
"หลี่หย่วนเต้าน้ำเข้าสมองหรือไง?"
"เขากล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง!"
เหอเหม่ยอวี้หน้าซีดเผือด พูดออกมาเสียงสั่น
ถานซ่วยสูดบุหรี่เข้าปอดแรง ๆ ส่ายหัว "ต่อไปก็ไม่ต้องให้พวกเราลงมือแล้ว! มันตายแน่!"