ฉู่หยาง ทำให้นายท่านหลี่คนนี้ขุ่นเคืองจริง ๆ หรือ?
ฟังคำพูดของหลี่หย่วนเต้าและฉู่หยาง ซ่งชางหลินถึงกับขนลุกไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างก็อ่อนระทวยโดยไม่รู้ตัว
เขาอ้าปากค้าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออกเพราะความหวาดกลัว
"ฮ่า ๆ ๆ ... นักเรียนดีเด่นก็สมเป็นนักเรียนดีเด่นนะ วาทศิลป์นี่สุดยอดจริง ๆ!"
ฉู่หยางหัวเราะลั่น ก่อนจะส่ายหัวพลางพูดว่า "คุณชายซ่งมากันแล้ว เธอยังจะเสแสร้งอีก! เธอมันไม่กลัวตายจริง ๆ! แต่ฉันไม่ถือสากับคนตายหรอก!"
พูดมาถึงตรงนี้
เขาก็ไม่สนใจหลี่หย่วนเต้าอีก หันไปทางซ่งชางหลิน ยิ้มพลางพูดว่า "คุณชายซ่ง อากาศหนาว ๆ อย่างนี้ยังต้องเรียกแกมา ก็เกรงใจอยู่หรอก! แต่ว่าเพื่อนเก่าคนนี้ เพื่อนร่วมรุ่นคนนี้ ดื่มนมอวดเบ่งน่ะสิ! ฉันก็เลยโทรเรียกแกมา ให้มันรู้ซะว่าในสายตาคุณชายซ่งแล้ว มันมันไส้แห้งขนาดไหน! ฉันจะดูว่ามันจะยังอวดต่อได้อีกไหม..."
คุณชายหลี่กับฉู่หยาง เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันหรือ?
บัดซบ!
แล้วตอนนี้พวกเขาหมายความว่าไง?
สองคนนี้เป็นศัตรูกันหรือเปล่า?
หรือว่าฉู่หยางจงใจใช้คุณชายหลี่มาเล่นงานฉัน?
คิดจะโค่นพ่อและตระกูลฉัน?
ชิบหายแล้ว ตระกูลฉู่นี่คงจะหมั่นไส้ตระกูลซ่งแล้วสินะ!
ซ่งชางหลินในตอนนี้ ความคิดแล่นพล่านอยู่ในใจ คิดไปต่าง ๆ นานา ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
ในสายตาของเขา
เมื่อฉู่หยางกับหลี่หย่วนเต้าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเก่า แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้ถึงความน่ากลัวของอีกฝ่าย
ตอนนี้ที่ทำให้เขาล่วงเกินหลี่หย่วนเต้า มันก็คือการจงใจแกล้งเขาชัด ๆ!
คิดได้ดังนี้ ในแววตาของซ่งชางหลิน ความหวาดกลัวก็ปะทุขึ้นมาพร้อมกับประกายความโกรธ
"ฉันกับมันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเก่าจริง"
"แต่ต่อไปแกก็ไม่ต้องเกรงใจมันหรอก!"
"ก็เหมือนกับที่ไอ้หวังต้ากังพูดเมื่อกี้ ฉันนี่แหละจะต้องตาย เพราะว่าฉันดูถูกแก!"
หลี่หย่วนเต้ามองซ่งชางหลินด้วยสายตาเหยียด ๆ เย็น ๆ พลางพูดว่า "เอาล่ะ แกจะให้ฉันตายยังไง?"
ไอ้หวังต้ากัง!
พ่อแกตาย!
กลับไปก่อนเถอะ คอยดูนะว่าฉันจะเชือดแกยังไง!
ในใจของซ่งชางหลินคำรามลั่น
ตอนนี้เขาอยากจะบีบคอไอ้หวังต้ากังให้ตายเสียเหลือเกิน
แต่ตอนนี้เขาไม่อาจจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้