คำพูดของหยวนเจี้ยนชิง
ทำให้หลัวอันเหิงและพวกฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับราชสำนัก ทำให้ราชสำนักโกรธเคืองอย่างแท้จริง ทำให้ฝ่าบาททรงพิโรธ นั่นหมายถึงการถูกเหมาทั้งตระกูล ถูกทำลายล้างเผ่าพันธุ์!
ผลลัพธ์เช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่สกุลหลัวจะรับไหว!
สกุลหลัวกว่าจะมาถึงวันนี้ได้อย่างยากลำบาก ก้าวขึ้นสู่ฐานะตระกูลระดับสูง ไม่อยากถูกทำลายเลย!
ชั่วขณะหนึ่ง หลัวอันเหิงร้อนใจดั่งไฟเผา
แต่เขาไม่ได้สังเกตว่า ตอนนี้หยวนเจี้ยนชิง น้ำเสียงที่พูดนั้นดูดุดันแต่ภายในกลับอ่อนแอ!
ท่าทีแข็งกร้าวนั้น แฝงไว้ด้วยการฝืนใจทำออกมา!
และต่อหน้าตอนนี้
เขาก็จำเป็นต้องแข็งกร้าวจริง ๆ!
นี่คือไพ่ตายสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอดของเขา!
หลี่หย่วนเต้าพลิกมือเดียวก็สังหารลูกน้องที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจนหมดสิ้น จะเห็นได้ว่าเป็นคนโหดเหี้ยมที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา!
มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาก็จะไม่รอดเช่นกัน!
และในฐานะคนของราชสำนัก มีราชสำนักหนุนหลังอยู่ ตอนนี้จะแสดงความอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด!
มิฉะนั้น ตายสถานเดียว!
ไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย!
นี่คือหนึ่งในประสบการณ์ที่พวกเขาโลดแล่นอยู่ในแวดวงราชการของราชสำนัก!
คนทั่วไป หากมีโอกาสรับใช้ราชสำนัก สามารถกุมอำนาจใหญ่ มีป้ายทองคำคุ้มกันตาย ติดตัวไว้ สิ่งล่อใจเช่นนี้ ไม่มีทางต้านทานไหว!
"ไอ้ถ่อย?"
หลี่หย่วนเต้าเลิกคิ้วขึ้น พูดเสียงเย็น
หยวนเจี้ยนชิงเก็บกดความตึงเครียดในใจ กัดฟันพูดว่า: "ใช่แล้ว! ไม่ทำงานให้ราชสำนัก ไม่มีตำแหน่งขุนนาง ล้วนเป็นไอ้ถ่อยที่ต่ำต้อยกว่าเขา! ท่านมีพลังแข็งแกร่ง สามารถกดทับคนธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ในสายตาราชสำนักแล้ว พวกท่านก็คือฝูงโจรป่าที่ไม่ต่างอะไรกับพวกนอกกฎหมาย ก็แค่ดีกว่าพวกนักรบยุทธมืดจากแดนยุทธมืดนิดหน่อยเท่านั้น! ดังนั้นจึงกลายเป็นไอ้ถ่อยราษฎรต่ำต้อยที่ต่ำกว่าเขา!"
หลี่หย่วนเต้าอดยิ้มออกมาไม่ได้ ส่ายหน้ารำพึงว่า: "ในสายตาพวกหนอนบ่อนไส้อย่างพวกเจ้า ในสายตาราชสำนัก พวกเราคนธรรมดาที่ไม่มีหนังห่อหุ้มเหมือนพวกเจ้านี่ กลายเป็นไอ้ถ่อยราษฎรต่ำต้อยไปแล้วงั้นหรือ? ตาสว่างขึ้นจริง ๆ!"
วินาทีนี้