"นายท่าน เมื่อกี้...เกิดอะไรขึ้น?"
"เราไม่ได้จะมาจับพวกเขาเหรอ?"
เดินออกจากสวนคฤหาสน์แล้ว มือรองคนหนึ่งทนเก็บความสงสัยไม่ไหว เอ่ยถามซ่งโหย่วปิ้ง
มือรองอีกคนก็พยักหน้าบอก "ใช่ เราแค่บอกว่าสัญญามีปัญหา มันก็ต้องมีปัญหา! ไอ้พวกบ้านนอกนี่ กลัวพวกมันจะลุกขึ้นต่อต้านหรือไง..."
เรื่องแบบนี้
สำหรับคนในกรมตำรวจที่อยู่ตรงนี้ ล้วนเป็นเรื่องปกติวิสัย
เวลาทำ พวกเขาก็ช่ำชองเป็นอย่างดี
"หุบปาก!"
"พวกแกอยากตายหรือไง?"
ซ่งโหย่วปิ้งสูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่ง หันกลับไปจ้องเขม็ง "พวกเราเกือบไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องแล้ว! เกือบต้องหัวขาดกันหมด!"
หัวขาด?
พวกมือรองและลูกน้องต่างตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
คนแบบซ่งโหย่วปิ้งนี่นะ เป็นถึงรองผู้กองกรมตำรวจประจำอำเภอ มีตำแหน่งใหญ่โต ใครจะทำให้เขากลัวได้ทั้งอำเภอปินโจวนับคนได้เลย!
แปลว่าในบ้านหลังนี้เมื่อกี้ มีคนที่แม้แต่ท่านรองผู้กองก็ยังหาเรื่องไม่ได้?
ชั่วขณะนั้น
สีหน้าของทุกคนพลันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
มือรองข้างกายถามเสียงสั่น "ท่านรอง...ท่านนั้นจะตามมาเอาความทีหลังหรือเปล่า?"
"ไม่รู้!"
"ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านผู้กองทราบ"
"ส่วนจะเป็นตาย ก็แล้วแต่โชคชะตา!"
ซ่งโหย่วปิ้งสีหน้าบูดบึ้ง กัดฟันพูด
ตอนนี้ในใจเขาเต็มไปด้วยความโกรธและหวาดกลัว
ตอนนั้นท่านผู้กองเหยียนเหมยกำชับมาเป็นพันครั้งหมื่นหน และอีกฝ่ายก็พูดถึงว่า เขาเกือบหัวขาดเพราะติงกงรองผู้กองคนก่อนทำผิดพลาด!
ซ่งโหย่วปิ้งไม่อยากรู้ว่าหลี่หย่วนเต้าเป็นใคร เขารู้แค่ว่า อีกฝ่ายต้องเป็นบุคคลสูงศักดิ์แน่นอน เป็นคนที่เอาเรื่องเขาได้!
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
"ท่านรอง กลับไปแล้ว ท่านต้องให้ท่านผู้กองช่วยทูลขอให้พวกเราหน่อยนะ!"
มือรองและลูกน้องทั้งหลาย พากันเอ่ยปากอย่างขมขื่น
ทุกคนเดินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านคฤหาสน์
ก็เห็นมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
ซ่งโหย่วปิ้งตวัดตามองด้วยโทสะ "แม่งเอ๊ย ไอ้พวกสารเลวนี่ เกือบทำร้ายพ่อคนนี้ตาย!"
พูดจบ เขาก็พาคนพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธา