คนเป็น ๆ หายวับไปต่อหน้าต่อตา ราวกับกลืนหายเข้าไปในมิติว่างเปล่า
สวี่เสี่ยวกู่ยืนอึ้งไปทั้งตัว ตะลึงงันอยู่นานกว่าจะได้สติ
ฝีมือของหลี่หย่วนเต้าครั้งนี้เกินกว่าที่นางจะเข้าใจได้เสียแล้ว!
นางรู้ดี
นี่ไม่ใช่แค่วิชาล่องหน หรือภาพลวงตา แต่มันคือการหลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่า หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วเคลื่อนย้ายไปที่อื่น!
ความสามารถระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนธรรมดาจะทำได้!
จำเป็นต้องมีพลังความสามารถอันน่ากลัวมาค้ำจุน!
ขณะที่เซี่ยเฉิงหลงและเฟิงอวี๋ซิวนั้น ก็ยังคงอยู่ในภาวะช็อกเช่นกัน
สาเหตุหลักก็เพราะการที่หลี่หย่วนเต้าชุบชีวิตพวกเขาให้ฟื้นขึ้นมา มันเหนือธรรมชาติเกินไป!
นี่มันเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับขั้นสร้างฐานทำได้จริงหรือ?
"เฒ่าเฟิง คุณชายหลี่อาจจะเป็นบรรพจารย์แก่นทองหรือเปล่า?"
เซี่ยเฉิงหลงสูดลมหายใจเย็นจัดเข้าไปลึก ๆ แล้วเอ่ยออกมา
เฟิงอวี๋ซิวส่ายหน้ากล่าว "บรรพจารย์แก่นทอง จะมีวิธีชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้อย่างไร? หรือความสามารถด้านการแพทย์ของคุณชายหลี่นั้น ถึงขั้นที่พวกเราไม่อาจจินตนาการถึงได้เลย?"
"ความแข็งแกร่งของคุณชายหลี่ ช่างลึกล้ำจนหยั่งถึงก้นบึ้งไม่ได้เลยจริง ๆ! ไม่ใช่ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองเป็นแน่!"
"แต่ถึงอย่างไร แค่วิธีชุบชีวิตคนตายของคุณชายหลี่ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเรายอมสยบคารวะแล้ว!"
เซี่ยเฉิงหลงก็เอ่ยตอบอย่างทอดถอนใจอีกครั้ง
สวี่เสี่ยวกู่ได้สติกลับคืนมา จึงถามว่า "ท่านอาจารย์ ท่านเฒ่าเฟิง พวกท่านก็ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วคุณชายหลี่อยู่ขั้นไหนงั้นหรือ? หรือว่าจะเป็นมารเฒ่าเซียนปฐพีในตำนานน่ะ?"
"เป็นไปได้สูงว่าเป็นมารเฒ่าขั้นเซียนปฐพีเลยทีเดียว!"
"หากเป็นระดับนั้น คงไร้เทียมทานในโลกมนุษย์แล้ว"
เซี่ยเฉิงหลงพูดจาคลุมเครือ "แต่ต่อไปเจอคุณชายหลี่อีก ต้องจำไว้ว่าต้องเข้าหาให้ดี! หากสามารถเกาะขาคุณชายหลี่ไว้ได้ก็จะดีที่สุด! อย่างไรก็ตาม ต้องไม่เสียมรรยาทเป็นอันขาด!"