กระทั่งเซียวเยว่ คุณหนูใหญ่แห่งเซียวเหมิง ยังต้องโค้งคำนับให้หลี่หย่วนเต้า ต่อให้ฉีเฉิงจะเป็นคนโง่เขลาแค่ไหน ก็น่าจะดูออกแล้วว่าหลี่หย่วนเต้าน่ากลัวขนาดไหน!
ถึงหลี่หย่วนเต้าจะบอกว่าไม่ติดใจเอาความอีก
เขาก็ยังหวาดกลัวไม่หาย ใจเต้นระรัวด้วยความหวาดผวา!
บิ๊กเบิ้มแบบนี้ ใครจะรู้ว่าอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อไหร่ จะมาเชือดเขาเป็นไก่?
หรืออาจแค่ปากบอกว่าปล่อยเขาไป
กลัวว่าไม่ทันค่ำ เขาอาจถูกถ่วงศพลงแม่น้ำหลิ่วเจียงก็ได้!
ฉีเฉิงกลัวแล้ว ไม่กล้าเสี่ยง ต่อให้ขาหัก ก็ต้องกัดฟันมาคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ด้วยตัวเอง!
“ผู้ชายในกล้องวงจรปิดเมื่อกี้ นายรู้จักไหม?”
หลี่หย่วนเต้าเหลือบมองฉีเฉิงที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ แล้วถามเสียงเข้ม
ฉีเฉิงมีสีหน้าตื่นตระหนก: “คุณชายหลี่ ผม... ผมไม่รู้จักครับ! ถึงบางคนจะเป็นลูกค้าประจำ แต่... แต่โดยทั่วไปเราจะไม่ไปสืบข้อมูลของลูกค้าตามอำเภอใจครับ”
“ถ้าไม่รู้ ก็ไสหัวออกไป!”
“เกะกะลูกตาเมื่อไหร่ ฉันจะให้เซียวเยว่เอาตัวนายไปถ่วงแม่น้ำหลิ่วเจียง”
หลี่หย่วนเต้าหน้านิ่ง พูดเสียงกร้าว
คำพูดนี้
ทำให้ฉีเฉิงหน้าบานด้วยความดีใจ โค้งคำนับไม่หยุดพูดว่า: “ขอบคุณคุณชายหลี่ ขอบคุณคุณชายหลี่... ผมจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เขาก็คลานปนกลิ้งออกไปจากห้องส่วนตัว
เขารู้ดีแก่ใจ ว่าหลี่หย่วนเต้าไว้ชีวิตเขาในครั้งนี้ ไว้ชีวิตหมาของเขา
“เต้า เจ้าลำบากนายแล้วนะ”
เหอชิงซ่วยมีสีหน้าซับซ้อน ถอนหายใจ
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พูดว่า: “มีเรื่องลำบาก ขอแค่อยู่ในขอบเขตความสามารถของฉัน ก็ถือว่าช่วยได้ แต่เพื่อผู้หญิงแบบนี้ มันคุ้มไหม?”
เหอชิงซ่วยอ้าปากค้าง ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็พูดว่า: “เต้า ฉันชอบอีโน่วจริงๆ! ต่อให้เธอไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นจริงๆ ฉันก็อยากรู้เหตุผล อยากฟังเหตุผลที่แท้จริงจากปากเธอ!”
“พูดให้เพราะ นายนี่มันผู้ชายคลั่งรัก”
“พูดตรงๆ นายนี่มันหมาเลียดีๆ นี่เอง!”
หลี่หย่วนเต้าพูดจิกกัดไม่ไว้หน้า
เหอชิงซ่วยเกาหัว: “เต้า สิ่งที่นายพูด ฉันรู้หมด! แต่... ก็แค่ไม่ยอมจำนน! ใครอยากทิ้งความเสียดายไว้ล่ะ?”
“งั้นก็รอไป!”
“ด้วยอิทธิพลของเซียวเหมิง คืนนี้อาจเจอตัวก็ได้”