“ถอยรึ?”
“ไม่จำเป็นหรอก”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวพลางยิ้ม “ในเมื่อพวกมันยื่นคอเข้ามาเอง เราก็รอพวกมันอยู่ที่นี่แหละ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกมือสังหารพวกนี้มีที่มาที่ไปยังไง แล้วคนที่พวกมันไล่ล่าคือใครกัน”
“คุณชายหลี่ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขออยู่รอพร้อมกับท่านนะคะ”
เซียวเยว่สูดหายใจลึก ก่อนตอบด้วยท่าทางเคารพ
ส่วนเหอชิงซ่วยที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
เขารู้ว่าฝีมือของหลี่หย่วนเต้านั้นสุดยอด
แต่ตอนนี้สิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญคือมือสังหารมืออาชีพ!
คนแบบนั้นลงมือฆ่าคน ตาต่อตาโดยไม่กะพริบด้วยซ้ำ เอาชีวิตกันจริงๆ!
“พี่เต้า เราไหวแน่เหรอ? พวกนั้นมันเป็นมือสังหารของจริงเลยนะ”
เหอชิงซ่วยเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัว น้ำลายแทบกลืนไม่ลงคอ
หลี่หย่วนเต้ายิ้มน้อยๆ “ไม่เป็นไรหรอก นายแค่มองดูอยู่ข้างๆ ก็พอ พี่เต้าอย่างฉันน่ะ เก่งกว่าที่นายคิดไว้เยอะนัก!”
ทันทีที่พูดจบ
จากซอยแคบและสลัวที่อยู่ไม่ไกล
ก็มีร่างในชุดดำหลายสายพุ่งตัวออกมา ทั่วร่างอาบไปด้วยไอสังหาร
หลังจากที่พวกมันเห็นหลี่หย่วนเต้าและคนอื่นๆ ก็มีคนหนึ่งตะโกนถามอย่างดุดันทันที “พวกแกเป็นพวกเดียวกับผู้หญิงคนนั้นรึ? บอกมา นางไปอยู่ที่ไหน! ให้โอกาสพวกแกพูดแล้วกัน ไม่อย่างนั้น… ตอนนี้แหละ เป็นค่ำคืนเดือนดับ ลมโชย เหมาะกับการปลิดชีพนัก!”
สิ้นเสียง
พวกมือสังหารชุดดำก็ชักอาวุธออกมาหมด เซียวเยว่และคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ทำท่าพร้อมสู้ ราวกับเตรียมรับศึกใหญ่
เหอชิงซ่วยถึงกับตัวสั่นไปทั้งร่าง สะพรึงกลัวจนเผ่นไปหลบหลังหลี่หย่วนเต้า “พี่เต้า ระวังด้วย หรือ… เราจะบอกข้อมูลกับพวกมันไปตรงๆ เลยดีกว่าไหม?”
หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจเขา หันไปมองพวกมือสังหารแล้วถามว่า “พวกแกเป็นใครกัน? บอกมา ฉันจะได้จัดการให้สบาย”
คำพูดนี้
กลับทำให้พวกมือสังหารชุดดำชะงักอึ้ง
ชายตาเดียวที่เป็นหัวหน้า มองไม่เห็นใบหน้าชัด เขาหัวเราะเย็น “ไอ้ไม่รู้ตายยังกล้าถามที่มาที่ไปของพวกข้าอีก? หึ กลัวแต่พอรู้จักพวกข้าเมื่อไหร่ จะตกใจตายคาที่น่ะสิ หึ ข้าว่าผู้หญิงคนนั้นต้องถูกพวกแกซ่อนไว้แน่ ไม่อยากบอกใช่ไหม? ฆ่ามันให้หมด!”