"คุณชายหลี่ อาจารย์ของผมตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลชูอวิ๋นซาน ได้โปรดเมตตาช่วยรักษาท่านด้วย!"
"ผมขอคารวะท่านแล้ว!"
หวงจ่านคุกเข่าหมอบกับพื้น หัวโขกพื้นดังปั้ง ๆ ต่อหน้าหลี่หย่วนเต้าอย่างแรง
หลี่หย่วนเต้าอดมองเขาอีกครั้งไม่ได้ แล้วพยักหน้า: "ลุกขึ้นก่อนเถอะ! เดี๋ยวฉันรักษาให้ตาเฒ่านี่ก่อนเลย ถ้ามัวเสียเวลาคุยกับนายแล้วเขาเกิดตายเอาขึ้นมาจะแย่!"
คำพูดนี้
ทำให้สีหน้าของซูซานช่านกระตุกอย่างรุนแรง
เขายังมีชีวิตอยู่ได้อีกตั้งครึ่งค่อนปี ไม่ถึงกับตายปุบปับหรอก!
หวงจ่านไม่กล้าคุกเข่าโขกศีรษะอีก รีบปีนกลับไปบนรถเข็นอย่างฉลาด พลางกล่าวขอบคุณไม่หยุด: "ขอบคุณครับคุณชายหลี่ ขอบคุณมากครับคุณชายหลี่!"
เขามองภาพออกชัดเจน
เมื่อหลี่หย่วนเต้าไม่ปฏิเสธทันที นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายยินดีจะช่วย
เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดมากอีก
ไม่อย่างนั้นมีแต่จะทำให้หลี่หย่วนเต้าฉุนเฉียวขึ้น!
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าเล็กน้อย ให้ซูซานช่านนั่งนิ่งตามเดิม ครั้งนี้เขาจะรักษาไขกระดูกที่เสื่อมสภาพของอีกฝ่าย
ตาเฒ่าคนนี้ยังสามารถใช้พลังระดับจอมยุทธ์อู่หวังได้ แถมเดินเหินได้คล่องแคล่ว ก็เพราะอาศัยระดับการฝึกฝนที่แข็งแกร่งและลึกซึ้ง
ถ้าเป็นนักสู้ธรรมดา คงต้องเป็นอัมพาตนอนติดเตียง ขยับตัวไม่ได้ไปนานแล้ว
หลังจากซูซานช่านกินยาชุบไขกระดูก หลี่หย่วนเต้าก็ลงเข็มรักษาอีกครั้ง
สำหรับเขาแล้ว
การรักษาไขกระดูกที่เสื่อมสภาพที่ว่านี้ ไม่มีความยากอะไรเลย
เขาจับกลุ่มพลังเป็นเข็ม กลางฝ่ามือมีพลังวิญญาณและพลังชีวิตหมุนวน จากนั้นทั้งสองสิ่งก็ไหลตามปลายเข็มไปสู่ร่างของซูซานช่านอย่างต่อเนื่อง
ในยามปกติ
เมื่อใดก็ตามที่โรคไขกระดูกของซูซานช่านกำเริบ เขาจะเจ็บปวดแทบขาดใจ
แต่เพราะระดับการฝึกฝนของเขาแข็งแกร่ง จึงกดมันไว้ได้ชั่วคราว ยังพอทนไหว
แต่ตอนนี้
ขณะที่หลี่หย่วนเต้าลงเข็มเรื่อย ๆ เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าความเจ็บปวดรวดร้าวที่เคยอยู่ภายในร่าง กลับกลายเป็นความอบอุ่นผ่อนคลาย
ผ่านมากี่ปีแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกสบายเช่นนี้มานานมาก!
และเมื่อความรู้สึกอบอุ่นนั้นดำเนินต่อไป ผ่านไปเพียงห้านาที เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยอีกเลย