รอเกือบครึ่งชั่วโมง
สองคนนั้นอย่างชุยเฟิงกลับนั่งดื่มกินกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างบน
หลี่หย่วนเต้าเองก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้าง
เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสาม
แต่พอถึงทางเข้าชั้นสาม กลับถูกชายในชุดสูทสองคนขวางทางเอาไว้
"แขกผู้มีเกียรติ ต้องขออภัยอย่างยิ่ง ประธานของเรากำลังเจรจาธุระกับแขกท่านอื่นอยู่ รบกวนท่านลงไปรอด้านล่างก่อนนะครับ!"
ชายชุดสูททั้งสองกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพกับหลี่หย่วนเต้า
หลี่หย่วนเต้ากลอกตามองบน "พวกนั้นคุยกันเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งดื่มเหล้าคุยไร้สาระอยู่! พวกนายจะหลีกไป หรือไม่ก็ไปรายงานหน่อย! ไม่งั้นฉันต้องบุกเข้าไปแล้วล่ะ!"
ชายชุดสูททั้งคู่ขมวดคิ้วขึ้นเหมือนกัน ก่อนจะโกรธจนขำ
เฮ้ย ไอ้หนู นี่นายคิดว่าที่นี่เป็นเขียงหมูหรือไง?
บังอาจมาป่วนถึงตึกชุยเฟิง แกเบื่อชีวิตแล้วรึ!
คำตวาดของทั้งคู่
ทำให้สีหน้าหลี่หย่วนเต้าขรึมลงทันที
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างมือตบเข้าใส่ทั้งคู่คนละฉาด สองคนนั้นปลิวกระเด็นออกไปทันที
จากนั้นเขาเดินเร็วๆ เข้าไปหน้าห้องทำงานชั้นสาม ปัง! เตะพังประตูห้องทำงานปลิววูบ
ตูม!
บานประตูแตกกระจาย ฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วห้อง
ข้าวของเครื่องดื่มโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้น
ชุยเฟิงและฮูเหยี่ยนจิงเสวี่ยที่กำลังนั่งดื่มคุยกันอยู่ในห้องถึงกับอึ้งไปทั้งคู่ ต่างมองมายังปากประตูด้วยความตะลึง
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูเหยี่ยนจิงเสวี่ย นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย ร่างกายแผ่กลิ่นสังหารออกมาทั่วร่าง ระดับพลังครึ่งก้าวจอมยุทธ์อู่หวังแผ่กระจายให้รับรู้ได้รางๆ
แต่เขาไม่ได้ลงมือ มีเพียงสายตาที่จับจ้องเขม็งไปที่หลี่หย่วนเต้า เพียงแต่พินิจดูอยู่ครู่ใหญ่ กลับไม่สามารถมองระดับของหลี่หย่วนเต้าออกเลย
เป็นแค่คนธรรมดางั้นหรือ?
แต่แรงเตะที่พังประตูปลิวออกมาแบบนี้ ต้องผ่านการฝึกฝนมาแน่นอน!
เป็นแค่นักสู้สายวุ่นจั้นที่ยังฝึกพลังลมปราณไม่ได้งั้นหรือ?
ขณะกำลังฉงน
ฮูเหยี่ยนจิ่งซวี่ก็โกรธแล้ว ร้องตวัดไปทางหลี่หย่วนเต้า "แกเป็นใครวะ? เชี่ย! บังอาจมาขัดจังหวะฉันดื่มเหล้า แกเบื่อชีวิตแล้วรึไง!"