เจียงเซินหง มหาเอลเดอร์แห่งสำนักบุปผาโลหิต!
ในรัฐเตียนหนาน ดินแดนปินไห่ หรือแม้แต่ในเขตชายแดนดินแดนโกลาหล ล้วนมีชื่อเสียงกึกก้อง!
ชายผู้นี้
เติบโตมาจากดินแดนโกลาหล ตั้งแต่อายุยังน้อยก็แสดงพรสวรรค์ด้านยุทธอันน่าสะพรึงกลัว ผ่านการต่อสู้และศึกนองเลือดนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งล้วนเอาชีวิตรอดจากสมรภูมิความเป็นความตาย และทะลวงผ่านขีดจำกัด พัฒนาแกร่งกล้าขึ้นเรื่อย ๆ ไร้ผู้เทียมทาน!
และเพราะทุกการพัฒนาล้วนเกิดกลางศึกเลือด ทำให้เจียงเซินหงไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน
แม้แต่การข้ามขั้นเล็ก ๆ สังหารศัตรู ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเขา
รอยแผลเป็นบนใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์เกินวัย นั่นคือเหรียญตราเกียรติยศจากศึกอันรุ่งโรจน์ในอดีต!
ชายผู้นี้ย่างกรายเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ร่างกายแผ่กลิ่นอายสังหารและความน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างเงียบเชียบ
"เจียงเซินหง!"
สีหน้าแก่ชราของไต้ซู่พลันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดอย่างยิ่ง แววตาฉายความยำเกรง
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าข้าง ๆ มีหลี่หย่วนเต้าผู้เป็นอูจุนยืนอยู่ เขาก็สงบลงได้บ้าง
"หืม?"
"ไต้ซู่ หัวหน้ากองประจำสำนักงานใหญ่ซวินหลงเยวี่ยนแห่งเมืองหนานหลิว?"
"ตาเฒ่าเอ๊ย แกมาที่ตระกูลเลิ่งได้ไง? หรือว่าจะช่วยเราจับคนได้แล้ว?"
เจียงเซินหงกวาดตามอง สายตาหยุดที่ฉื่อชง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ไอ้ทรยศของสำนักนั่น จับตัวมาได้จริง ๆ ด้วย ยอดมาก!"
หลี่หย่วนเต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองอีกฝ่าย
หมอนี่เป็นถึงยอดฝีมือระดับอู่หวงตัวจริง เสียงจริง เป็นมหาเอลเดอร์แห่งสำนักบุปผาโลหิต ไม่ว่าจะฝีมือหรือฐานะ ฉื่อชงเทียบไม่ติดเลยสักนิด
ตอนที่ฉื่อชงยังอยู่สำนักบุปผาโลหิต เกรงว่ายังไม่มียอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งด้วยซ้ำ
เมื่อเทียบกับอีกฝ่าย ก็เทียบได้กับมดปลวกตัวหนึ่ง
แต่เจียงเซินหงคนนี้กลับสังเกตเห็นการมีตัวตนของฉื่อชง ดูท่าฉื่อชงคงจะเอาของ ๆ พวกเขามา นั่นก็คือ 'หิน' ที่ว่านั่นสินะ?
"เอลเดอร์เจียง..."
เวลานี้ เหลิ่งจิ้งที่เพิ่งรอดมาได้หอบ รีบหันไปทางเจียงเซินหง เสียงพูดอ่อนแรงเต็มที
เจียงเซินหงเพิ่งจะสังเกตเห็นสภาพอนาถของเหลิ่งจิ้งในตอนนี้เอง