ตอนนี้ท่าทางหวาดกลัวและดูคลั่งเล็กน้อยของหยางซู่ ทำให้เจียงเซินหงกับพวกถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดคุณชายน้อยแห่งบริษัทจู่เหยียนในเมืองหนานหลิวถึงได้พลันเป็นบ้าขนาดนี้ คุกเข่าให้อีกฝ่าย!
แถมยังตะโกนว่าถ้าไม่คุกเข่าก็ตายแน่!
คุณชายน้อยแห่งบริษัทจู่เหยียนผู้ยิ่งยง วันปกติในเมืองหนานหลิวนั้นเป็นพวกไร้กฎเกณฑ์ ไม่มีใครกล้าหือ
แต่ตอนนี้กลับคุกเข่าลงต่อหน้าทุกคน ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ล้วนสับสนว้าวุ่นไปหมด
"คุณชายหยาง นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
เจียงเซินหงสูดลมหายใจเย็นลึก ถามหยางซู่ด้วยความไม่เข้าใจ
"เรื่องอะไร?"
"คุกเข่าให้ฉันก่อนเถอะ!"
หยางซู่ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก
แต่ทุกคนไม่มีใครขยับ ในชั่วขณะนั้นพวกเขาต่างคิดว่าคุณชายน้อยแห่งบริษัทจู่เหยียนเสียสติไปแล้ว!
"คุณชายหยางมองออกว่าคุณชายหลี่มีระดับอูจุน?"
ไต้ซู่มีสีหน้าเปลี่ยนไป จู่ๆ ก็ถามขึ้น
แต่พอถามออกไปแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันช่างไร้สาระ
เมื่อเทียบกับบริษัทอี้ตู้และบริษัทเป่าเสวี่ยแล้ว บริษัทจู่เหยียนแข็งแกร่งกว่าเยอะ
นั่นคือสำนักงานใหญ่ของเขตดินแดนปินไห่เลยนะ
มีข่าวลือว่ามีผู้แข็งแกร่งอูจุนคอยคุ้มกันอยู่
ตามเหตุผลแล้ว หยางซู่ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว เกรงใจหลี่หย่วนเต้าถึงขนาดนี้
แม้จะหวาดหวั่นอยู่บ้าง ก็แค่ขอโทษแล้วจากไปก็พอ
จำเป็นต้องก้มหัวต่ำถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?
"เขาเป็นอูจุน?"
"ล้อเล่นน่า!"
เจียงเซินหงไม่เชื่อ ส่ายหน้าพรืดพลางพูดออกมา
"อูจุนพ่อง!"
หยางซู่หันกลับไปจ้องเขม็ง พร้อมตะโกนแหลมว่า "คุณชายหลี่ผู้นี้คือ...ผู้แข็งแกร่งแดนเทวะ! เป็นรุ่นพี่แดนเทวะ เป็นผู้ที่อยู่ในขั้นจอมยุทธ์เทวะ! ไม่คุกเข่าก็ตายกันหมด! สุสานจอมยุทธ์เทวะครั้งนี้ บริษัทจู่เหยียนของเราขอถอนตัว!"
คำพูดนี้
เหมือนกับลูกกระสุนที่ระเบิดตู้มกลางกลุ่มคน
ไม่ว่าเจียงเซินหงหรือไต้ซู่ สมองต่างก็พากันอื้ออึงครึกโครม
จอมยุทธ์เทวะ ผู้แข็งแกร่งแดนเทวะ นั่นเป็นตัวตนต้องห้ามในตำนานเลยนะ!
ได้ยินว่าวงการยุทธแห่งหลงกั๋วนั้นไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับเทพระดับตำนานปรากฏตัวมาเป็นร้อยปีแล้ว!