อีอีที่จมอยู่ในความสิ้นหวัง วิ่งหนีตายมาทางหลี่หย่วนเต้าและพวกอย่างไม่คิดชีวิต
พวกทาสกู่ที่ไล่ตามมาใกล้ขึ้นทุกขณะ ใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัว กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้ง อีอีไม่ต้องหันกลับไปมอง ก็สัมผัสได้ชัดเจน
“ได้หญ้าหินไฟมาแล้ว แต่สุดท้ายฉันก็ต้องมาตายที่นี่อยู่ดี”
“ขอโทษนะมี่โหรว ขอโทษคุณปู่เจี่ยง...ฉันมันไร้น้ำยา!”
ตาของอีอีแดงก่ำ สิ้นหวังอย่างที่สุด
สุดท้ายเธอหยุดฝีเท้าที่กำลังวิ่งหนี ราวกับยอมจำนนต่อโชคชะตา
ตึงตึง~
ในจังหวะที่อีอียอมแพ้ ไม่คิดดิ้นรนเอาชีวิตรอดอีกต่อไป
ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นเป็นชุด
อีอีหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็พบว่าทาสกู่หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวนับสิบตัวที่ไล่ตามมา ในพริบตาก็ระเบิดกลายเป็นผงธุลี ร่วงหล่นโปรยปรายลงสู่พื้น
“พวกมันตายแล้ว?”
ชั่วขณะหนึ่ง อีอีตกอยู่ในภวังค์งุนงง
“เธอไม่เป็นไรนะ?”
เสียงนิ่งสงบของหลี่หย่วนเต้าดังขึ้น
คำพูดที่คุ้นเคย ทำให้อีอีสะดุ้งเฮือกหันกลับมา เมื่อเธอมองเห็นหลี่หย่วนเต้าชัดเจน ใบหน้าก็ฉายแววดีใจระคนประหลาดใจ รีบพูดว่า “คุณชายหลี่ คุณ...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“จะว่าไปก็เป็นเรื่องบังเอิญแหละ”
“ผมมีธุระสำคัญมาทางนี้พอดี นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเธอที่นี่!”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มบางๆ พลางถามว่า “เธอไม่บาดเจ็บใช่ไหม?”
อีอีได้สติ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าของผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ ซาบซึ้งใจแล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ช่วยชีวิตไว้! ฉันไม่บาดเจ็บ! ครั้งนี้...ต้องรบกวนคุณชายหลี่ลงมืออีกแล้ว อีอีละอายใจจริงๆ! คุณช่วยชีวิตอีอีถึงสองครั้งแล้ว ยังช่วยตระกูลเจี่ยงเรื่องใหญ่ด้วย พวกเราไม่รู้จะตอบแทนยังไง...”
“ก็แค่ช่วยตามมีตามเกิดน่ะ!”
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ พลางฟังเสียงคำรามของทาสกู่จำนวนนับไม่ถ้วนดังมาจากส่วนลึกของอุโมงค์ ก็สงสัยแล้วถามว่า “เธอมาที่เขากู่สือเพื่อหาหญ้าหินไฟ แล้ววิ่งเข้ามาในอุโมงค์ใต้ดินนี่ได้ยังไง?”
“เรียนคุณชายหลี่ ฉันไม่รู้เลยว่าข้างในนี้จะอันตรายขนาดนี้”
“เดิมทีฉันอยู่แถวชายขอบเขากู่สือ ยังไงเสียเขตของศาลกู่สือ ก็เป็นสมบัติของศาลกู่สือหมด พวกเราก็เข้าไปตรงนั้นไม่ได้อยู่แล้ว”