หลี่หย่วนเต้าเดินออกมาจากเงามืด
เขาไม่อยากให้ซังเฉาหย่าถูกฆ่า แล้วเฉินอีเฉ่าก็ไปตกอยู่ในมือคนอื่น
ถ้าพลาดถูกทำลายไป เขาคงอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ตอนนี้ซังเฉาหย่าและฟ่านตู๋ซึ่งใจแทบดับ กลับเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นหลี่หย่วนเต้าที่กำลังเดินเข้ามา ทั้งคู่ถึงกับตะลึง
หวู่อันหลานและคนอื่นๆ หันมามองด้วยความงงงัน
เด็กนี่เป็นใคร ทำไมวิ่งเข้ามาตายซะแล้ว?
ทุกคนมีสีหน้างุนงง
หรือว่าจะผ่านทางแถวนี้พอดี?
แต่ตอนนี้เข้ามาในเขตหมอกเมฆแล้ว ยังไงก็ต้องตายแน่ ๆ!
หวู่อันหลานขมวดคิ้ว พลางถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เธอหันไปมองชายหนุ่มสองคนข้าง ๆ พูดอย่างเย็นชาและไม่พอใจว่า "ฉันบอกให้พวกนายตรวจตราเคลียร์พื้นที่ให้ดีไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังมีคนอื่นเข้ามาในนี้ได้? พวกนายทำงานกันยังไง! ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน! ฉันไม่อยากฆ่าคนเพราะเรื่องไม่คาดฝัน!"
ชายหนุ่มสองคนที่ถือกระบี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบก้มหน้าลง
คนหนึ่งรีบอธิบายว่า "พี่หลาน ก่อนหน้านี้พวกเราได้ตรวจตราพื้นที่โดยรอบหลายกิโลเมตรแล้ว ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะหลงเข้ามาในนี้ได้ ทางเข้าถนนที่มุ่งหน้ามาที่นี่ก็ถูกเราวางเครื่องกีดขวางไว้ หากไม่ได้ใช้เวลาหลายชั่วโมงเคลียร์ มันก็วิ่งรถผ่านไม่ได้เลย!"
"ไอ้เด็กนี่ พวกเราเองก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาจู่ ๆ โผล่ออกมาได้ยังไง!"
ฟังถึงตรงนี้
หวู่อันหลานอ้าปากบางเบา ส่ายหัวและถอนหายใจ "ช่างเถอะ! ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี! พวกนายจัดการเขาแล้วโยนไปพงหญ้าข้างทาง อย่างน้อยก็ไม่ให้เขาต้องทนความเจ็บปวดทรมานจากผงปีศาจดำ!"
"ครับ พี่หลาน!"
ทั้งสองโค้งคำนับอย่างเคารพ จากนั้นก็เดินตรงไปหาหลี่หย่วนเต้า