เบื้องหน้าเขา
วิญญาณที่ยึดครองร่างของกู่สิงชิวและถูกเขาจับไว้ แท้จริงแล้วคืออาจารย์ของหลัวเฉินเจวี๋ย อดีตบรรพจารย์แห่งสำนักหุบน้ำดำ คูฉินหลงนั่นเอง!
หลี่หย่วนเต้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เมื่อหลายสิบปีก่อน
คูฉินหลงถูกผู้ชี้นำลึกลับอีกคนทำลายร่างจนสิ้น วิญญาณหนีรอดไป
เดิมทีนั่นเป็นชะตากรรมที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด
หลี่หย่วนเต้าก็คิดว่าคูฉินหลงคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เขาไม่มีทางโชคดีเหมือนปู้ชิงโฉวกับหลัวเฉินเจวี๋ย!
แต่ใครจะคิดว่าเจ้านี่ยังมีชีวิตอยู่สบายดี!
ต้องรู้ว่า
เมื่อร้อยปีก่อน อายุขัยของเขาก็ใกล้หมดแล้ว
หลังจากนั้นวิญญาณหนีไป ก็เป็นเวลาห้าสิบหกสิบปีจนถึงตอนนี้
ตอนนี้ยึดร่างของกู่สิงชิว ใช้ชีวิตอยู่สบายดี เขาทำได้อย่างไร?
คูฉินหลงเองก็ตกใจอย่างยิ่งในตอนนี้ เขาจ้องเขม็งไปที่หลี่หย่วนเต้า เอ่ยว่า "ท่านรู้จักข้าหรือ? ท่านผู้อาวุโสคือบรรพจารย์แก่นทองท่านใด? เราเคยพบกันครั้งหนึ่งงั้นหรือ?"
"ข้าไม่ใช่บรรพจารย์แก่นทองอะไร!"
"อีกอย่างระดับการฝึกฝนของข้าก็ไม่สำคัญ"
"สิ่งสำคัญคือข้าได้พบกับศิษย์รักของท่าน! เขาเล่าชะตากรรมของเขาให้ข้าฟัง!"
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก มองคูฉินหลงอย่างเย็นชา "บังเอิญมากที่เมื่อร้อยปีก่อน นักเรียนวิทยายุทธแห่งเมืองหยินซวงที่ถูกท่านทำลายร่างไป ก็ยังมีชีวิตอยู่! พวกเขาทั้งสองคน ต่างเกลียดชังท่านสุดกระดูก!"
"เฮ้อ..."
คูฉินหลงถอนหายใจ กล่าวพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ "ไม่ตาย พวกมัน... ไม่ตายเลย..."
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าเบาๆ พูดว่า "พวกเขาต่างคิดว่าท่านดับสูญไปนานแล้ว ตายไปนานแล้ว! ชิชิ ใครจะคิดเล่า ว่าท่านยึดร่างได้สำเร็จ! เมื่อร้อยปีก่อน ท่านก็อายุขัยไม่มากอยู่แล้ว หลังจากนั้นยิ่งถูกทำลายร่าง กลับมีชีวิตต่อมาอีกหลายสิบปี!"