"คุณชายหลี่ ผมนำทางให้ครับ!"
ซ่งชางหลินรีบลุกขึ้น วิ่งไปข้างหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
"แกมันโง่!"
"ฉันนำทางให้คุณชายหลี่เอง!"
ซ่งกงจ้องเขม็งใส่ลูกชาย ก่อนจะรีบสาวเท้านำทางด้วยความกระตือรือร้น
หลี่หย่วนเต้าเบ้ปาก มองไปทางจู้ทิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "เธอไปดูกับฉันหน่อยสิ คิดว่าเธอคงอยากรู้จักจุดต่าง ๆ ในการป้องกันของอำเภอเราเหมือนกัน ไปดูกันว่ากล้องวงจรปิดที่ใช้ตรวจตราทั่วอำเภอของเราเป็นยังไง"
"ไปสิ!"
จู้ทิงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นเดินตามหลี่หย่วนเต้าไป
ไม่นาน
กลุ่มคนก็มาถึงห้องควบคุมกล้องวงจรปิด
หลี่หย่วนเต้าให้พวกเขาดึงภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดในช่วงตรุษจีนปีที่แล้วออกมา
ถานซ่วยซื้อรูปแกะสลักไม้ตอนนั้นพอดี แล้วให้บริษัทขนส่งเฉพาะขนย้ายรูปแกะสลักไม้มายังอำเภอปินโจว
หลังจากค้นหาอยู่ครึ่งชั่วโมง
ในที่สุดก็เจอรถขนรูปแกะสลักไม้
"ช่วยตรวจสอบข้อมูลของคนที่รับผิดชอบการขนส่งครั้งนี้ให้ฉันหน่อย ทั้งตัวตน เบอร์โทร และที่อยู่"
หลี่หย่วนเต้าชี้ไปที่รถในจอมอนิเตอร์ พูดกับซ่งกงด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ซ่งกงไม่ลังเลเลย "คุณชายหลี่ ให้เวลาผมสิบนาที! ผมจะจัดการหาตัวเจ้าหน้าที่หลักของบริษัทขนส่งที่รับผิดชอบเที่ยวนี้ให้ได้!"
"งั้นฉันรออีกสิบนาที!"
เห็นท่าทีของซ่งกง หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างพอใจ
ซ่งกงลงมือตรวจสอบทันที
เพียงห้านาที
ซ่งกงก็ได้ผลลัพธ์
"คุณชายหลี่ ผู้รับผิดชอบการขนส่งรูปแกะสลักไม้ครั้งนี้ชื่อ หวังเต๋อฝ่า เป็นรองผู้จัดการบริษัทขนส่งหนิวฮงฮง อาศัยอยู่บ้านเลขที่ 14 หมู่บ้านเซียหลงวาน อำเภอปินโจว เบอร์โทรคือ 133..."
หลี่หย่วนเต้าจดที่อยู่และเบอร์โทรที่ซ่งกงให้ไว้ เขาตัดสินใจว่าจะไปหาหวังเต๋อฝ่าทีหลัง
จากนั้นเขาพยักหน้าให้ซ่งกง "ดีมาก นายทำได้ดี! เรื่องก่อนหน้านี้ ถือว่าจบแค่นี้ และหวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไป!"
"คุณชายหลี่วางใจเลย จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน!"
ซ่งกงรีบรับปาก
"เจ้าเตี้ย เรากลับกัน!"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ แล้วขึ้นรถของจู้ทิง
จู้ทิงไม่อยากอยู่ในที่บัดซบนี้อีกต่อไปแล้ว จึงรีบไปขับรถ
"ตามส่งคุณชายหลี่!"
เหยียนเหมย์และซ่งกงตะโกนพร้อมกัน