ในเวลานี้
หลี่หย่วนเต้าพอมองออกแล้ว
หวังจวินกับหวังหรูเฟิงพ่อลูกคู่นี้ จะจริงใจมาขอโทษที่ไหนกันเล่า!
แปดส่วนคงได้ยินว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นเร็วดุจปาฏิหาริย์ในช่วงสั้น ๆ บรรลุถึงขั้นอู่หวัง ก็เลยมั่นใจว่าเขาต้องมีโชคพิเศษ ได้เคล็ดวิชายุทธ์เลิศล้ำอะไรสักอย่าง
ตอนนี้เลยใช้ข้ออ้างของหน่วยตรวจสอบโบราณ พูดจาหว่านล้อมด้วยเหตุผลและอารมณ์ ให้เขามอบเคล็ดวิชาที่ฝึกให้
แล้วยังจะได้รางวัลและการยอมรับจากท่านจ้าวมังกรอีก หลี่หย่วนเต้าไม่ได้แยแสเลยสักนิด
ยิ่งไปกว่านั้น
ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าก็มองออกแล้ว
ถึงจะเอาเคล็ดวิชาที่เขาฝึกให้หวังจวินไปจริง ๆ อีกฝ่ายก็คงไม่ส่งให้ทางการ หรือส่งต่อให้หน่วยตรวจสอบโบราณ แต่คงคิดจะเก็บไว้เอง!
ช่างเป็นแผนที่แยบยลจริง ๆ!
ดังนั้น หลี่หย่วนเต้าจึงเดือดดาลขึ้นมาทันที
"คุณชายหลี่ คุณจะไล่พวกเราไปงั้นหรือ?"
"พวกเรามาขอโทษด้วยความจริงใจนะ"
"ส่วนเคล็ดวิชาที่คุณได้มาจากโชคพิเศษนั้น ตามหลักแล้วก็ควรจะส่งให้หน่วยตรวจสอบโบราณแต่โดยดี"
สีหน้าหวังจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า "ข้าคือทูตพิเศษจากศาลวินิจฉัย เรื่องนี้ข้าก็ควรจะสอบถามบ้างเหมือนกัน"
ในตอนนี้เอง
เขาถึงนึกถึงที่จ่างซุนอู๋เฉิงเคยบอกไว้ นิสัยของหลี่หย่วนเต้านั้นไม่เหมือนคนทั่วไป
เจ้าหมอนี่ตรงหน้า ก็รับมือยากจริง ๆ
ถ้าพูดไปก็ไม่เข้าใจ
สุดท้าย
อาจต้องใช้ไม้แข็งแล้ว!
"ข้าไม่สนแกเป็นทูตหมาอะไร"
"ข้าก็ไม่รู้หน่วยตรวจสอบโบราณคืออะไร"
"สรุปง่าย ๆ ของของข้า เป็นสมบัติส่วนตัว ศักดิ์สิทธิ์และใครจะละเมิดไม่ได้!"
"พวกแกถ้าพูดมากอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน จะจับแกทุบให้เป็นหมาตาย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า สีหน้าเย็นชา ตวาดลั่นว่า "ตอนนี้ไปซะ ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น! คำขอโทษของพวกแก ข้าก็รับไว้แล้ว"
เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหวังจวินมากความ ไม่อยากฆ่าคนที่นี่
ยิ่งไม่อยากให้เกิดความขัดแย้งกับศาลวินิจฉัยอย่างรุนแรงจนสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นตามมา
ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะรู้จักเกรงใจบ้าง