ตีแม่นไม่พลาด
หลี่หย่วนเต้า ถึงกับจะไปพัวพันกับคุณกัว!
ฉินเซวียนที่ถูกถีบกระเด็นออกไป จนเกือบจะลุกไม่ขึ้น ใบหน้าเผยสีหน้าตะลึงงัน
เขาไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ตนได้ยิน
คนคนนี้มันบ้าไปแล้ว!
หักขาสองข้างของอาเหลียง นั่นก็เท่ากับตบหน้าตระกูลเจี่ยงแล้ว ยังจะไปหาที่ตายอีก?
ฉินเซวียนไม่สนใจอาการเจ็บหน้าอก ตะโกนด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวว่า “แกแม่งหาที่ตายชัดๆ! แกหาที่ตายชัดๆ! แกกล้าต่อต้านตระกูลเจี่ยง มันเบื่อโลกแล้ว! ทั้งอวิ๋นโจว ไม่มีใครช่วยแกได้แล้ว! ยังมีอีก อย่าดึงพวกเราเข้าไปพัวพันนะ แกอยากตาย แต่พวกเราไม่อยากตาย…”
วินาทีนี้ ฉินเซวียนรู้สึกตับไตไส้พุงของตนสั่นสะท้าน
ที่ผ่านมาเขาอยากอวดเก่ง อยากกร่าง มันก็ต้องดูสถานที่ ดูว่าคู่กรณีเป็นใคร
แต่เจ้าหมอนี่กลับไร้กฎเกณฑ์ ไม่สนชีวิตตัวเองเลย!
“แกยังพล่ามอีก คนที่ตายก็คือแก!”
หลี่หย่วนเต้ามองฉินเซวียนอย่างเย็นชา ตวาดเสียงแข็ง
“แก…”
ฉินเซวียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กัดฟันพูดว่า “ดีดีดี…แกแน่จริง! แกแข็งข้อ! งั้นไปหาคุณกัวซะ! แต่ว่าต่อให้แกไม่ไปหาคุณกัวเอง ตอนนี้แกจะออกไปจากที่นี่ ก็ไม่มีโอกาสแล้ว! ด้านนอกตึกนี้ มีแต่คนของคุณกัว!”
พูดจบ ดวงตาทั้งสองของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น คาดหวังว่าหลี่หย่วนเต้าจะเจออะไร
หลี่หย่วนเต้าไม่คิดจะสนใจฉินเซวียน ยังคงลากอาเหลียงเดินไปยังสนามกอล์ฟด้านหลังตึก
หวงเจียอวิ๋นรีบตามไป ใบหน้าเผยความร้อนรน “พี่หย่วนเต้า อย่าเพิ่งโมโห! ฉินเซวียนบอกแล้วว่า อีกฝ่ายเป็นเขยของตระกูลเจี่ยง นั่นเป็นตระกูลใหญ่แห่งสวินเมิ่งกั่ง คงจะมีปัญหาใหญ่ตามมาแน่…”
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็สีหน้ากังวล “พี่หย่วนเต้า เอาเถอะ เรากลับออกไปเลยดีไหม?”
“ไม่เป็นไร ฉันพาไปพบกัวเจิ้งผิง!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พูดอย่างไม่ร้อนรนนัก
ตอนนี้ฉินเซวียนกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด “แน่จริง อย่ากลายเป็นไอ้ขี้ขลาด เอาหลานสาวกับเพื่อนไปมอบให้คนอื่นเข้าล่ะ…”
หลี่หย่วนเต้าหันไปมอง พูดว่า “ฉันไม่เหมือนแก ที่เอาผู้หญิงของตัวเองไปมอบให้คนอื่น! รอยตบสองทีบนหน้าหลานสาวฉัน จะไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก ฉันจะเรียกร้องความยุติธรรมให้เธอ!”