สำหรับกัวเจิ้งผิง หลี่หย่วนเต้ามีจิตสังหารอยู่ในใจแล้ว
อีกฝ่ายกล้าคิดร้ายกับไป๋เสี่ยวเสี่ยว แถมยังวางยาในเครื่องดื่ม สุดท้ายตบหน้านางอีกสองฉาด สมควรตายนัก!
ดังนั้น
เรื่องนี้ไม่อาจจบลงง่ายๆ
ตอนนี้ให้หลี่หย่วนเต้าไป เขากลับไม่ไปเสียแล้ว!
ต้องให้กัวเจิ้งผิงชดใช้ให้ได้!
"ฮ่าๆ... ไม่ไปแล้ว?"
"ไอ้พวกไม่รู้ตาย คิดจะพาพวกนางหนีไป ก็ไปไม่รอด!"
พี่เหลียงชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ส่ายหัวพลางพ่นออกมา: "ตอนนี้ ถ้าแกไม่อยากให้ข้าหักขาหมาๆ แกก็กลิ้งหลบไปเงียบๆ แล้วปล่อยให้พวกนางมาพบคุณกัวกับข้า แกรู้ไหม ผู้หญิงตั้งกี่คนต่อแถวรอได้ปีนขึ้นไปอยู่บนเตียงคุณกัว..."
"แพศยาสองคนนี้ ช่างไม่รู้ดีรู้ชั่วเสียเลย!"
หลี่หย่วนเต้าพูดเสียงเย็นเฉียบขึ้นทันที: "แกพูดมากไปแล้ว! ถ้าแกไม่กลิ้งไป ข้ารับรองว่าสองขาของแกจะหักเดี๋ยวนี้!"
"ไอ้ชาติหมา กล้าพูดกับพี่เหลียงอย่างนี้ แกรนตาย!"
ใบหน้าพี่เหลียงเต็มไปด้วยโทสะ ก้าวยาวๆ พุ่งเข้าหาหลี่หย่วนเต้า
เสิ่นเสี่ยวหย่าสีหน้าเปลี่ยนไปมาก รีบพูด: "พี่เหลียง อย่า..."
ตูม!
แต่คำพูดของเสิ่นเสี่ยวหย่าเพิ่งจบลง ในอากาศก็ดังเสียงระเบิดจนแก้วหูสั่นสะเทือน
พี่เหลียงที่ยังไม่ทันถึงตัวหลี่หย่วนเต้า ร่างก็หมุนคว้างกลางอากาศ แล้วกระแทกพื้นอย่างจัง
"แหวะ..."
พี่เหลียงอาเจียนของเหลวในท้องออกมา ใบหน้าบิดเบี้ยว ดูทรมานยิ่งนัก
"เชี่ย!"
อยู่นานกว่าพี่เหลียงจะหายใจได้จริงๆ แล้วสบถออกมาด้วยความโกรธ
แต่ไม่นานนัก เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่หย่วนเต้า แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว: "แกเป็นจอมยุทธ์เน่ยจิ้นขั้นสูงสุด?"
"แกร๊ก แกร๊ก!"
หลี่หย่วนเต้าตอบโต้ด้วยฝ่าเท้า กระทืบขาทั้งสองข้างของพี่เหลียงจนหักในคราวเดียว
"อ๊าก..."
พี่เหลียงส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา: "เชี่ย... แกกล้าทำให้ข้าพิการ! คุณกัวไม่ปล่อยแกแน่!"
"วางใจเถอะ ข้าจะไปหาเขาอยู่แล้ว!"
"ถึงเขาปล่อยข้า ข้าก็ไม่ปล่อยเขาหรอก..."
น้ำเสียงของหลี่หย่วนเต้าดุดันด้วยความเยือกเย็น คว้าตัวพี่เหลียงขึ้นมา เตรียมลากออกจากห้องน้ำ
เสิ่นเสี่ยวหย่าที่ยืนดูอยู่ด้านข้างตกตะลึงไปแล้ว
ฝีมือของพี่เหลียงเก่งกาจเพียงใด นางรู้ดีแก่ใจ