"หย่วนเต้ารักษาคนจริง ๆ ด้วย!"
ไป๋จงกั๋วรีบลุกขึ้นยืน ตกใจและดีใจในคราวเดียวกัน
เขาเห็นหลี่หย่วนเต้านั่งอยู่ตรงนั้น จึงรีบพูดว่า "หย่วนเต้า อย่าละเลยแขกผู้มีเกียรติ อย่านั่งนิ่งสิ!"
"คุณอาเขย ไม่เป็นไรหรอก"
"ผู้อาวุโสทัวป๋อเป็นคนรู้จักกันดี ผมรักษาอาการป่วยให้ท่านมาได้เดือนกว่าแล้ว"
หลี่หย่วนเต้าพูดยิ้ม ๆ ไม่ได้ขยับตัว
"เฮ้อ นี่มันเสียมารยาทเกินไป!"
ไป๋จงกั๋วร้อนใจมาก รีบพูด
ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยได้พบปะผู้ใหญ่โตนัก แต่ก่อนก็เคยคลุกอยู่ในบริษัทเอกชนนานกว่าสิบปี เคยเห็นพวกคนใหญ่คนโตมาหลากหลาย
ทัวป๋ออิ๋งกับพวกที่อยู่ตรงหน้า ดูมีมาดไม่ธรรมดา เมื่อเทียบกับไป๋จงหลางแล้ว น่ากลัวว่าภูมิหลังจะสูงกว่าหลายระดับ!
การที่หลี่หย่วนเต้าละเลยเช่นนี้ เสียมารยาทเกินไปแล้ว!
แต่ไป๋จงกั๋วก็เกรงใจจะพูดมากต่อหน้าคนนอก จึงรีบออกไปต้อนรับ
"ผู้อาวุโสทัวป๋อ พวกท่านเกรงใจกันเกินไปแล้ว"
"หย่วนเต้าร่ำเรียนวิชาแพทย์ หน้าที่หลักก็คือการช่วยชีวิตผู้คนและเยียวยาคนไข้! จะต้องมาขอบคุณอะไรกันอย่างนี้!"
ไป๋จงกั๋วหน้าบานสะพรั่งยิ้มแย้ม พลางพูดอย่างสุภาพยิ่ง
แม้หลี่หย่วนเต้าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่เขากับหลี่หว่านก็เลี้ยงดูมากับมือจนโต เปรียบเสมือนลูกของตัวเอง เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้ามีความสามารถ ก็รู้สึกภาคภูมิใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
ไป๋จงหลางกับไป๋ติ้งจวินสองพ่อลูกที่นั่งอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ก็นั่งไม่ติดแล้ว
พวกเขาเคยเห็นผู้ใหญ่โตมามากมาย ทัวป๋ออิ๋งกับฝานโหย่วลวี่สองคนดูท่าทางสุภาพเรียบร้อย แต่ออร่าที่แผ่ออกมาไม่ธรรมดาเลย
ไอ้เด็กหลี่หย่วนเต้านี่ มันเคราะห์ดีจริง ๆ ไปประจบผู้ใหญ่โตเข้าแล้วงั้นหรือ?
พ่อลูกทั้งสองสบตากัน คิดในใจ
แต่ไม่ว่าจะมองยังไง ทัวป๋ออิ๋งสองคนก็ดูแปลกหน้ามาก ไม่เคยเห็นที่ไหน!
ในอำเภอปินโจว ตราบใดที่เป็นคนมีหน้ามีตา ไป๋จงหลางรู้จักเกือบหมด!
ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้จักเขา แต่เขาต้องจำพวกเขาได้แน่!
"พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว!"
"คุณชายหลี่ช่วยชีวิตชายชราอย่างข้านี่นา สมควรต้องขอบคุณ!"
ทัวป๋ออิ๋งทำหน้าจริงจัง ส่ายหัวพลางแนะนำตัว "ตาเฒ่าทัวป๋ออิ๋ง มาจากเมืองหยินซวง นี่คือท่านผู้เฒ่าฝานโหย่วลวี่ มาจาก... ดินแดนปินไห่"