ในขณะที่เยี่ยอู๋ฉิงและคนอื่น ๆ กำลังตกตะลึง
ซ่งซิวเหยียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ผ่านไปนานพอสมควร
เธอสะดุ้งเฮือกทั้งตัว จากนั้นเบิกตากว้าง ชี้ไปที่เย่หยุนและร้องด้วยความตกใจว่า “เธอนี่เอง! ฉันจำได้แล้ว เธอคือผู้หญิงที่บุกเข้ามาในบ้านฉัน! เธอปลอมตัวมา ถึงหน้าตาจะต่างจากในรูป แต่แววตาของเธอไม่ผิดแน่นอน!”
“ซิวเหยียน เธอจำฉันได้แล้วเหรอ?”
เย่หยุนตาสว่างขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยความตื่นเต้น
เธอก้าวเดินเข้าไป อยากจะเข้าไปจับมือของซ่งซิวเหยียน
ซ่งซิวเหยียนตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบหลบไปหลังโซฟา
เธอเป็นผู้หญิงปกติดีนะ!
“อย่าเข้ามา!”
“ก่อนหน้านี้เธอบุกเข้าบ้านฉัน แล้วยังสู้กับคนอื่นที่นั่นอีก!”
“สุดท้ายเธอยังกอดฉันนอนด้วยใช่ไหม?”
ซ่งซิวเหยียนทั้งโกรธทั้งโมโห พูดว่า “ผู้หญิงอย่างเธอนี่หน้าด้านจริง ๆ!”
คิดถึงฉากแบบนั้น ซ่งซิวเหยียนก็รู้สึกขนลุกขนพอง ตามด้วยความอายและโกรธ
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเย่หยุนกินเรียบไปแล้ว!
เห็นซ่งซิวเหยียนตื่นเต้นขนาดนี้ เย่หยุนก็เริ่มร้อนใจ รีบส่ายหัวอธิบาย “ซิวเหยียน อย่าเพิ่งตื่นเต้น ฟังฉันก่อนนะ! ฉันขอโทษจริง ๆ ที่ไม่ได้ขออนุญาตเธอก่อน! แต่ฉันชอบเธอจริง ๆ! แล้วครั้งนั้นที่ถ่ายรูป ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ! เป็นเพราะพวกศาลเจิ้นไห่เล็งเธอไว้ พวกมันบุกเข้ามาในบ้านเธอ ฉันจำเป็นต้องลงมือ! ฉันก็แค่ปกป้องความปลอดภัยของเธอ! ซิวเหยียน อย่าโกรธเลยนะ?”
น้ำเสียงแบบนี้ เหมือนกำลังทะนุถนอมและเอาใจคนรักยังไงยังงั้น
เยี่ยอู๋ฉิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ฟังแล้วรู้สึกขนลุกขนพองกันถ้วนหน้า
ซ่งซิวเหยียนฟังแล้วทนไม่ไหว เธอเอามือปิดหน้า พูดด้วยความอายและโมโหว่า “อย่าพูดอีกเลย! ตอนนั้นรูปนั่น เธอยังเอาไปให้หลี่ไห่เฟิงอีก…”
“ขอโทษ ขอโทษ… ก็ฉันอยากให้มันห่างจากเธอไง!”
เย่หยุนเอ่ยขอโทษอีกครั้ง
วินาทีนี้
เยี่ยอู๋ฉิงทนไม่ไหวแล้ว ร้องขึ้นว่า “บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริง ๆ! เสี่ยวอวิ๋น เธอเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? เธอจะมาชอบผู้หญิงได้ยังไง! แล้วอีกอย่างคุณซ่งก็ไม่ได้เต็มใจ นี่เธอบังคับเขาไม่ใช่เหรอ?”