ท่าทีของเวินจิงหลี่ที่เปลี่ยนไปมา เกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว
จนไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่ตอนแรกยังรู้สึกเกรงใจอยู่เล็กน้อย ถึงกับยืนอึ้ง
เธอเข้าใจผิดคิดว่าเวินจิงหลี่มาช่วยพูดแทนเธอกับหลี่หย่วนเต้า
ไม่เห็นเหรอว่าเจินเจียร์สาวอวบและถานเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจจนไม่กล้ากระทั่งหายใจแรง?
แต่ผลลัพธ์
อีกฝ่ายไม่ได้มาช่วยพูดให้พวกเขาเลยสักนิด ที่แท้ก็แค่กลั่นแกล้งดูถูกพวกเขาชัดๆ!
"ดีมาก แกทำได้ดี!"
ทิงเปาพอใจกับการกระทำของเวินจิงหลี่อย่างมาก เดินหัวเราะไปนั่งที่โซนพักผ่อนในร้าน
ส่วนอ้วนกลมเจินเจียร์ที่ถูกขู่ไปเมื่อครู่ ก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นตวาดใส่ไป๋เสี่ยวเสี่ยว: "ยังไม่รีบถอดเสื้อผ้าคืนมาอีก? แล้วฉันจะตรวจสอบความเสียหายด้วยการส่องไฟด้วย! ถ้ามีจุดสกปรก พวกแกต้องจ่ายค่าเสียหายแล้วค่อยไป!"
"ไม่เลว แกนี่เป็นหัวหน้างานที่เก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!"
"ส่วนถานเยี่ยน จำไว้ให้ดี ต่อจากนี้ไป พวกอาเม่ยอาหมาไม่ต้องปล่อยให้เข้ามา!"
ผู้จัดการเวินพยักหน้าพอใจกับเจินเจียร์สาวอวบอย่างมาก พร้อมกับตวาดใส่ถานเยี่ยน: "ยังไม่รีบไปเอาไฟฉายอัลตราไวโอเลตสำหรับเก็บหลักฐานมาอีก? ถ้าเสื้อผ้าแค่เปื้อนนิดหน่อย ก็ถือว่าพวกมันซวย ยังพอให้พวกมันชดใช้ค่าเสียหายได้ แต่ถ้ามีรอยชำรุดล่ะก็ แกเตรียมตัวขายตัวใช้หนี้ได้เลย!"
"ค่า... ผู้จัดการ ดิฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"
ตอนนี้ถานเยี่ยนตกใจจนร้องไห้แล้ว ไม่กล้ากระทั่งเช็ดน้ำตา รีบวิ่งไปหยิบไฟฉายอัลตราไวโอเลตที่ด้านหลังร้านตามคำสั่ง
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวมองถานเยี่ยนที่กำลังทุกข์ใจ ยิ่งคิดถึงตัวเองก็ยิ่งโกรธ กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด: "พวกคุณทำธุรกิจแบบนี้ได้ยังไง? ไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว! เราแค่อยากซื้อเสื้อผ้าเองนะ เราไม่ได้ไม่มีปัญญาซื้อ!"
"พวกแกทั้งสองท่าทางขัดสนอย่างนี้ จะมีปัญญาซื้อได้ยังไง?"
"แล้วยังกล้ามาต่อกรกับคุณติงอีก อย่างกับหาที่ตาย!"
เวินจิงหลี่มองอย่างเหยียดหยาม: "แล้วเราจะทำธุรกิจยังไง ก็ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมายุ่ง! ถอดเสื้อผ้าออกมา รอตรวจจุดเสียหายแล้วไสหัวไป! พวกแกภาวนาเถอะอย่าให้เสื้อผ้ามีรอยสกปรกเลย!"
"ยกเลิกการตรวจจุดเสียหายนั่นซะ!"
"เพราะของพวกนี้ ฉันซื้อทั้งหมด!"